Σάββατο, 30 Μαΐου 2009
ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΩΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΩΣ ΦΙΛΑΘΛΟΙ
ΟΙ ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΕΜΠΟΡΙΟ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑΣ
1. Οι θέσεις για το όνομα της FYROM
Η δημόσια γραπτή τοποθέτηση των Οικολόγων Πράσινων για το όνομα της Μακεδονίας, 20.11.2007 ήταν: «Όπου δύο κοινωνίες αυτοπροσδιορίζονται με το ίδιο όνομα, αποτελεί βασική χειρονομία καλής θέλησης να εξειδικεύσει κάθε πλευρά το δικό της αυτοπροσδιορισμό, λαμβάνοντας υπόψη την αντίστοιχη επιλογή της άλλης. Τέτοια ζητήματα, όμως, δε μπορούν να μετατρέπονται σε διπλωματική σύρραξη ούτε σε ζήτημα γοήτρου ή ταπείνωσης ολόκληρων κοινωνιών».
Η κοινή διακήρυξη των Πράσινων κομμάτων της Βαλκανικής (Θεσσαλονίκη, 6-8 Ιουνίου 2008) ζητά διπλωματική επίλυση με «σεβασμό και ανοχή στα αισθήματα και των δύο πλευρών». Τη διακήρυξη συνυπογράφει και το κόμμα DOM από τη FYROM.
Υπάρχει αναλυτικό κείμενο για το θέμα, όπου θεμελιώνεται η άποψη για κοινά αποδεκτή λύση με σύνθετη ονομασία.
2. Τι ψηφίζουν οι Πράσινοι στο ευρωκοινοβούλιο, και τι οι σύμμαχοι του ΛΑΟΣ
Στις 12 Μαρτίου ψηφίστηκε στο ευρωκοινοβούλιο η τελευταία Έκθεση Προόδου Ε.Ε.-ΠΓΔΜ. Ενόχληση για την ελληνική πολιτική αποτέλεσε η θέση ότι η διαφορά για το όνομα δεν αποτελεί εμπόδιο στην ενταξιακή πορεία της γειτονικής χώρας.
Τη θέση αυτή υπερψήφισαν και οι 7 από τους 9 ευρωβουλευτές της ομάδας των «Ανεξάρτητων Δημοκρατών», στην οποία μετέχει και ο ευρωβουλευτής του ΛΑΟΣ. Το τελευταίο δέχθηκε χωρίς αντιρρήσεις την ψήφο αυτή των συμμάχων του, αποφεύγοντας ακόμη και μια τυπική διαμαρτυρία.
Οι Πράσινοι ήταν από τις ελάχιστες πολιτικές ομάδες που ΔΕΝ υπερψήφισαν τη συγκεκριμένη θέση, προσβλέποντας σε πιθανή αναδιαμόρφωση της θέσης τους από κοινού με τους ευρωβουλευτές που θα εκλέξουν οι Οικολόγοι Πράσινοι.
Σε κάθε πολιτική ομάδα του ευρωκοινοβουλίου, οι θέσεις διαμορφώνονται από τις χώρες που έχουν ευρωβουλευτή. Η εκλογή ευρωβουλευτών από τους Οικολόγους Πράσινους, αποτελεί τον αποτελεσματικότερο τρόπο να φθάνουν στους Πράσινους οι θεμιτές ελληνικές ευαισθησίες.
3. Οι Οικολόγοι Πράσινοι και το «Ουράνιο Τόξο»
Οι Οικολόγοι Πράσινοι απέρριψαν βολιδοσκοπήσεις για εκλογική συνεργασία τους με το «Ουράνιο Τόξο», τόσο στις ευρωεκλογές του 2004 όσο και στις βουλευτικές εκλογές του 2007. Θεωρούν πάντως ότι η παρουσία του ως μειονοτικού κόμματος με περιορισμένη εκλογική απήχηση συνέβαλε να αναθεωρήσει η κοινή γνώμη στην ΠΓΔΜ τις παλιότερες αντιλήψεις της για εκτεταμένη μειονότητα ομοεθνών τους στην ελληνική Μακεδονία, εκτονώνοντας τον αλυτρωτισμό.
Η «Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία», που περιλαμβάνει τα μειονοτικά κόμματα της Ευρώπης (ανάμεσά τους και το «Ουράνιο Τόξο»), αποτελεί χωριστό πολιτικό σχηματισμό από το Ευρωπαϊκό Πράσινο Κόμμα. Εκλέγονται με διαφορετικά ψηφοδέλτια και η πολιτική τους δράση στο ευρωκοινοβούλιο είναι χωριστή. Διατηρούν τυπικά μόνο κοινή ομάδα, καθώς κανείς από τους δύο δε συγκεντρώνει μόνος του επαρκή αριθμό ευρωβουλευτών.
4. Η ανεξαρτησία του Κοσόβου και οι απορίες του δημάρχου Αθηναίων.
Ενημερώνουμε το γνωστό «προστάτη» των δέντρων της οδού Πατησίων ότι άδικα ανησυχεί για τη θέση των Οικολόγων Πράσινων. Έχουμε ταχθεί υπέρ της αυτονομίας και κατά της ανεξαρτησίας του Κοσόβου από το 2005, θέση που επαναλήφθηκε και στα τέλη του 2007, αμέσως μετά τη μονομερή κήρυξη της ανεξαρτησίας του.
Φαίνεται πως ο κ. Νικήτας Κακλαμάνης θυμήθηκε την εποχή που, ως στέλεχος της Πολιτικής Άνοιξης, ζητούσε το κόμμα του να συμμαχήσει με τον ακροδεξιό Λεπέν και να μιμηθεί την πολιτική του.
5. Περί Κεμάλ και Θεσσαλονίκης
Το θέμα έχει ήδη εξαντληθεί από το Φεβρουάριο του 2007. Για όσους δεν κουράστηκαν να ασχολούνται, η τοποθέτηση του Μιχ. Τρεμόπουλου ως νομαρχιακού συμβούλου αποτελούσε απάντηση σε πρωτοβουλία του νομάρχη κ. Ψωμιάδη να αυτοχρισθεί αρμόδιος για τα σχολικά βιβλία της Ιστορίας. Οι Οικολόγοι Πράσινοι έχουν δηλώσει από τις 13.02.2007 ότι «το πολυεθνικό παρελθόν που έχει η Θεσσαλονίκη παράλληλα με την ελληνική της ταυτότητα, αποτελεί αναξιοποίητο πλούτο και όχι απειλητικό φάντασμα που χρειάζεται να ξορκίζουμε».
Η αναφορά του Μιχ. Τρεμόπουλου στον Κεμάλ («η πόλη έπρεπε να τον έχει τιμήσει» παρέπεμπε σε ήδη διατυπωμένη πρόταση του δημοτικού συμβούλου Γιάννη Μπουτάρη και ομάδας επιχειρηματιών από τις δύο χώρες: στην πρόταση προβλεπόταν επαναφορά του ονόματος του Κεμάλ στο μικρό στενό της οδού Αποστόλου Παύλου όπου είχε γεννηθεί (και που έφερε το όνομα του Κεμάλ μεταξύ 1938 και 1955), με παράλληλη μετονομασία αντίστοιχου δρόμου της Κωνσταντινούπολης με το όνομα κάποιου σημαντικού Έλληνα.
Σημειώνουμε ότι ο Κεμάλ δεν υπήρξε μόνο ιδρυτής του τουρκικού κράτους και υπεύθυνος για πολλές σφαγές μειονοτήτων, αλλά και βασικός σύμμαχος της χώρας μας στην υπεράσπιση της Ανατολικής Μακεδονίας και της Δυτικής Θράκης απέναντι στις βουλγαρικές διεκδικήσεις της εποχής του Μεσοπολέμου.
Οι Οικολόγοι Πράσινοι υποστηρίζουν το είδος της ιστορικής μνήμης που ένωσε την Ευρώπη μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και όχι εκείνο που έκανε ερείπια την πρώην Γιουγκοσλαβία.
6. Οι Πόντιοι στη Θράκη και ένα άρθρο του 1990.
Ορισμένοι υποστηρίζουν σοβαρά ότι ένα άρθρο που γράφτηκε πριν 19 χρόνια, μπορεί να ανασύρεται σήμερα για να κριθεί αποκλειστικά από τον… τίτλο του. Όποιος λοιπόν διαβάσει ολόκληρο το προσωπικό άρθρο του Μιχ.Τρεμόπουλου στην «Οικοτοπία» του 1990, βλέπει καθαρά ότι αναφερόταν στην τότε ελληνική πολιτική, που αντιμετώπιζε τη μειονότητα περίπου ως εθνική απειλή. Οι περισσότερες από τις απόψεις που κατατίθενται στο άρθρο αποτελούν πια επίσημη ελληνική πολιτική εδώ και πολλά χρόνια, χωρίς να αποδειχθούν επιζήμιες ούτε για τους Πόντιους, ούτε για τη Θράκη ούτε για τη χώρα.
Τη Δευτέρα ο Μ. Τρεμόπουλος είχε στην Κομοτηνή σχετικές συζητήσεις ενώ στελέχη των παλιννοστούντων Ποντίων από την πρώην ΕΣΣΔ του έχουν ζητήσει εγγράφως συγγνώμη γιατί κάποιοι τους παρέσυραν εναντίον του.
7. Η επέμβαση στη Γιουγκοσλαβία και η θέση των Πράσινων
Στα ελληνικά Μέσα Ενημέρωσης της εποχής είχε υπερπροβληθεί η στάση των Γερμανών και των Γάλλων Πράσινων. Από την άλλη, είχε αποσιωπηθεί τελείως η ρητή καταδίκη των βομβαρδισμών από τους Ευρωπαίους Πράσινους, με επίσημη ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Πράσινων Κομμάτων στις 28.4.1999. Στην καταδίκη της επέμβασης είχαν διαφωνήσει μόλις 4 από τα 32 πράσινα κόμματα.
Στην επέμβαση του ΝΑΤΟ μπορούσε να είχε ασκήσει βέτο οποιαδήποτε χώρα-μέλος του, ανάμεσά τους και η Ελλάδα. Δεν το έκανε η τότε κυβέρνηση Σημίτη, αλλά ούτε και το ζήτησε δημόσια κανένα ελληνικό κόμμα. Αντίθετα με τους Ευρωπαίους Πράσινους, όλοι αυτοί θα μπορούσαν να είχαν σταματήσει τους βομβαρδισμούς.
Οι Οικολόγοι Πράσινοι δεν υπήρχαν τότε, όμως οι άνθρωποι που τους δημιούργησαν είχαν τότε κινηθεί στο πνεύμα της πλειοψηφίας των πράσινων κομμάτων, με πικετοφορία στη γερμανική πρεσβεία κατά την επίσκεψη του Φίσερ παραμονές των βομβαρδισμών, συμμετοχή στις διαδηλώσεις που ακολούθησαν και διοργάνωση κοινής συνάντησης όλων των πράσινων κομμάτων της Βαλκανικής.
Η ίδρυση του Πράσινου Βαλκανικού Δικτύου συνδέθηκε με την από κοινού καταδίκη των βομβαρδισμών.
read more “ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΩΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΩΣ ΦΙΛΑΘΛΟΙ”
1. Οι θέσεις για το όνομα της FYROM
Η δημόσια γραπτή τοποθέτηση των Οικολόγων Πράσινων για το όνομα της Μακεδονίας, 20.11.2007 ήταν: «Όπου δύο κοινωνίες αυτοπροσδιορίζονται με το ίδιο όνομα, αποτελεί βασική χειρονομία καλής θέλησης να εξειδικεύσει κάθε πλευρά το δικό της αυτοπροσδιορισμό, λαμβάνοντας υπόψη την αντίστοιχη επιλογή της άλλης. Τέτοια ζητήματα, όμως, δε μπορούν να μετατρέπονται σε διπλωματική σύρραξη ούτε σε ζήτημα γοήτρου ή ταπείνωσης ολόκληρων κοινωνιών».
Η κοινή διακήρυξη των Πράσινων κομμάτων της Βαλκανικής (Θεσσαλονίκη, 6-8 Ιουνίου 2008) ζητά διπλωματική επίλυση με «σεβασμό και ανοχή στα αισθήματα και των δύο πλευρών». Τη διακήρυξη συνυπογράφει και το κόμμα DOM από τη FYROM.
Υπάρχει αναλυτικό κείμενο για το θέμα, όπου θεμελιώνεται η άποψη για κοινά αποδεκτή λύση με σύνθετη ονομασία.
2. Τι ψηφίζουν οι Πράσινοι στο ευρωκοινοβούλιο, και τι οι σύμμαχοι του ΛΑΟΣ
Στις 12 Μαρτίου ψηφίστηκε στο ευρωκοινοβούλιο η τελευταία Έκθεση Προόδου Ε.Ε.-ΠΓΔΜ. Ενόχληση για την ελληνική πολιτική αποτέλεσε η θέση ότι η διαφορά για το όνομα δεν αποτελεί εμπόδιο στην ενταξιακή πορεία της γειτονικής χώρας.
Τη θέση αυτή υπερψήφισαν και οι 7 από τους 9 ευρωβουλευτές της ομάδας των «Ανεξάρτητων Δημοκρατών», στην οποία μετέχει και ο ευρωβουλευτής του ΛΑΟΣ. Το τελευταίο δέχθηκε χωρίς αντιρρήσεις την ψήφο αυτή των συμμάχων του, αποφεύγοντας ακόμη και μια τυπική διαμαρτυρία.
Οι Πράσινοι ήταν από τις ελάχιστες πολιτικές ομάδες που ΔΕΝ υπερψήφισαν τη συγκεκριμένη θέση, προσβλέποντας σε πιθανή αναδιαμόρφωση της θέσης τους από κοινού με τους ευρωβουλευτές που θα εκλέξουν οι Οικολόγοι Πράσινοι.
Σε κάθε πολιτική ομάδα του ευρωκοινοβουλίου, οι θέσεις διαμορφώνονται από τις χώρες που έχουν ευρωβουλευτή. Η εκλογή ευρωβουλευτών από τους Οικολόγους Πράσινους, αποτελεί τον αποτελεσματικότερο τρόπο να φθάνουν στους Πράσινους οι θεμιτές ελληνικές ευαισθησίες.
3. Οι Οικολόγοι Πράσινοι και το «Ουράνιο Τόξο»
Οι Οικολόγοι Πράσινοι απέρριψαν βολιδοσκοπήσεις για εκλογική συνεργασία τους με το «Ουράνιο Τόξο», τόσο στις ευρωεκλογές του 2004 όσο και στις βουλευτικές εκλογές του 2007. Θεωρούν πάντως ότι η παρουσία του ως μειονοτικού κόμματος με περιορισμένη εκλογική απήχηση συνέβαλε να αναθεωρήσει η κοινή γνώμη στην ΠΓΔΜ τις παλιότερες αντιλήψεις της για εκτεταμένη μειονότητα ομοεθνών τους στην ελληνική Μακεδονία, εκτονώνοντας τον αλυτρωτισμό.
Η «Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία», που περιλαμβάνει τα μειονοτικά κόμματα της Ευρώπης (ανάμεσά τους και το «Ουράνιο Τόξο»), αποτελεί χωριστό πολιτικό σχηματισμό από το Ευρωπαϊκό Πράσινο Κόμμα. Εκλέγονται με διαφορετικά ψηφοδέλτια και η πολιτική τους δράση στο ευρωκοινοβούλιο είναι χωριστή. Διατηρούν τυπικά μόνο κοινή ομάδα, καθώς κανείς από τους δύο δε συγκεντρώνει μόνος του επαρκή αριθμό ευρωβουλευτών.
4. Η ανεξαρτησία του Κοσόβου και οι απορίες του δημάρχου Αθηναίων.
Ενημερώνουμε το γνωστό «προστάτη» των δέντρων της οδού Πατησίων ότι άδικα ανησυχεί για τη θέση των Οικολόγων Πράσινων. Έχουμε ταχθεί υπέρ της αυτονομίας και κατά της ανεξαρτησίας του Κοσόβου από το 2005, θέση που επαναλήφθηκε και στα τέλη του 2007, αμέσως μετά τη μονομερή κήρυξη της ανεξαρτησίας του.
Φαίνεται πως ο κ. Νικήτας Κακλαμάνης θυμήθηκε την εποχή που, ως στέλεχος της Πολιτικής Άνοιξης, ζητούσε το κόμμα του να συμμαχήσει με τον ακροδεξιό Λεπέν και να μιμηθεί την πολιτική του.
5. Περί Κεμάλ και Θεσσαλονίκης
Το θέμα έχει ήδη εξαντληθεί από το Φεβρουάριο του 2007. Για όσους δεν κουράστηκαν να ασχολούνται, η τοποθέτηση του Μιχ. Τρεμόπουλου ως νομαρχιακού συμβούλου αποτελούσε απάντηση σε πρωτοβουλία του νομάρχη κ. Ψωμιάδη να αυτοχρισθεί αρμόδιος για τα σχολικά βιβλία της Ιστορίας. Οι Οικολόγοι Πράσινοι έχουν δηλώσει από τις 13.02.2007 ότι «το πολυεθνικό παρελθόν που έχει η Θεσσαλονίκη παράλληλα με την ελληνική της ταυτότητα, αποτελεί αναξιοποίητο πλούτο και όχι απειλητικό φάντασμα που χρειάζεται να ξορκίζουμε».
Η αναφορά του Μιχ. Τρεμόπουλου στον Κεμάλ («η πόλη έπρεπε να τον έχει τιμήσει» παρέπεμπε σε ήδη διατυπωμένη πρόταση του δημοτικού συμβούλου Γιάννη Μπουτάρη και ομάδας επιχειρηματιών από τις δύο χώρες: στην πρόταση προβλεπόταν επαναφορά του ονόματος του Κεμάλ στο μικρό στενό της οδού Αποστόλου Παύλου όπου είχε γεννηθεί (και που έφερε το όνομα του Κεμάλ μεταξύ 1938 και 1955), με παράλληλη μετονομασία αντίστοιχου δρόμου της Κωνσταντινούπολης με το όνομα κάποιου σημαντικού Έλληνα.
Σημειώνουμε ότι ο Κεμάλ δεν υπήρξε μόνο ιδρυτής του τουρκικού κράτους και υπεύθυνος για πολλές σφαγές μειονοτήτων, αλλά και βασικός σύμμαχος της χώρας μας στην υπεράσπιση της Ανατολικής Μακεδονίας και της Δυτικής Θράκης απέναντι στις βουλγαρικές διεκδικήσεις της εποχής του Μεσοπολέμου.
Οι Οικολόγοι Πράσινοι υποστηρίζουν το είδος της ιστορικής μνήμης που ένωσε την Ευρώπη μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και όχι εκείνο που έκανε ερείπια την πρώην Γιουγκοσλαβία.
6. Οι Πόντιοι στη Θράκη και ένα άρθρο του 1990.
Ορισμένοι υποστηρίζουν σοβαρά ότι ένα άρθρο που γράφτηκε πριν 19 χρόνια, μπορεί να ανασύρεται σήμερα για να κριθεί αποκλειστικά από τον… τίτλο του. Όποιος λοιπόν διαβάσει ολόκληρο το προσωπικό άρθρο του Μιχ.Τρεμόπουλου στην «Οικοτοπία» του 1990, βλέπει καθαρά ότι αναφερόταν στην τότε ελληνική πολιτική, που αντιμετώπιζε τη μειονότητα περίπου ως εθνική απειλή. Οι περισσότερες από τις απόψεις που κατατίθενται στο άρθρο αποτελούν πια επίσημη ελληνική πολιτική εδώ και πολλά χρόνια, χωρίς να αποδειχθούν επιζήμιες ούτε για τους Πόντιους, ούτε για τη Θράκη ούτε για τη χώρα.
Τη Δευτέρα ο Μ. Τρεμόπουλος είχε στην Κομοτηνή σχετικές συζητήσεις ενώ στελέχη των παλιννοστούντων Ποντίων από την πρώην ΕΣΣΔ του έχουν ζητήσει εγγράφως συγγνώμη γιατί κάποιοι τους παρέσυραν εναντίον του.
7. Η επέμβαση στη Γιουγκοσλαβία και η θέση των Πράσινων
Στα ελληνικά Μέσα Ενημέρωσης της εποχής είχε υπερπροβληθεί η στάση των Γερμανών και των Γάλλων Πράσινων. Από την άλλη, είχε αποσιωπηθεί τελείως η ρητή καταδίκη των βομβαρδισμών από τους Ευρωπαίους Πράσινους, με επίσημη ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Πράσινων Κομμάτων στις 28.4.1999. Στην καταδίκη της επέμβασης είχαν διαφωνήσει μόλις 4 από τα 32 πράσινα κόμματα.
Στην επέμβαση του ΝΑΤΟ μπορούσε να είχε ασκήσει βέτο οποιαδήποτε χώρα-μέλος του, ανάμεσά τους και η Ελλάδα. Δεν το έκανε η τότε κυβέρνηση Σημίτη, αλλά ούτε και το ζήτησε δημόσια κανένα ελληνικό κόμμα. Αντίθετα με τους Ευρωπαίους Πράσινους, όλοι αυτοί θα μπορούσαν να είχαν σταματήσει τους βομβαρδισμούς.
Οι Οικολόγοι Πράσινοι δεν υπήρχαν τότε, όμως οι άνθρωποι που τους δημιούργησαν είχαν τότε κινηθεί στο πνεύμα της πλειοψηφίας των πράσινων κομμάτων, με πικετοφορία στη γερμανική πρεσβεία κατά την επίσκεψη του Φίσερ παραμονές των βομβαρδισμών, συμμετοχή στις διαδηλώσεις που ακολούθησαν και διοργάνωση κοινής συνάντησης όλων των πράσινων κομμάτων της Βαλκανικής.
Η ίδρυση του Πράσινου Βαλκανικού Δικτύου συνδέθηκε με την από κοινού καταδίκη των βομβαρδισμών.
Παρασκευή, 29 Μαΐου 2009
Ποιός είσαι εσύ Οικολόγε Πράσινε
"Ποιος είσαι εσύ μικροσκοπικέ οικολόγε πράσινε που έρχεσαι από το πουθενά να κλέψεις τα κεκτημένα μου; Και δε μ’αρέσει και καθόλου το χρωματάκι σου, μου θυμίζεις τον πράσινο φίλο μου που κάθετε εδώ δίπλα. Αλλά αυτόν τον ξέρω, τόσα χρόνια από το ίδιο τσουκάλι τρώγαμε και τα βρίσκαμε πάντα. Δύο μπουκιές παραπάνω εγώ σήμερα, δύο μπουκιές παραπάνω αυτός αύριο. Έχουμε τα τεφτέρια μας, τα σημειώνουμε και όλοι ευχαριστημένοι... μέχρι που ήρθες εσύ......"
Συνέχεια εδώ: ΙστοLogin
Πέμπτη, 28 Μαΐου 2009
ΜΕΤΑ ΤΑ ΠΑΠΑΓΑΛΑΚΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ, ΤΩΡΑ ΤΟ ΕΜΠΟΡΙΟ ΤΗΣ «ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑΣ»;
Κακή υπηρεσία προς τη χώρα και τη δημοκρατία θεωρούν οι Οικολόγοι Πράσινοι το παιχνίδι εντυπώσεων με τις «κατεψυγμένες» δηλώσεις του Μιχ. Τρεμόπουλου το 2006 σε εκδήλωση για την ανατύπωση παλαιού μειονοτικού αναγνωστικού.Σε μια προεκλογική εκστρατεία όπου κυριαρχεί οτιδήποτε άλλο εκτός από τα ζητήματα της Ευρώπης και τις προοπτικές της Ελλάδας, επιχειρείται να καθοδηγηθεί η ψήφος των πολιτών με συναισθηματικά κριτήρια και μάλιστα για θέματα όπου εξ ορισμού οφείλει να πρυτανεύει η νηφαλιότητα. Οι πολιτικές σκοπιμότητες είναι προφανείς, όπως και οι κύκλοι που ενορχηστρώνουν τις επιθέσεις.
Οι Οικολόγοι Πράσινοι θα θέλαμε λοιπόν να διευκρινίσουμε ότι:
• Οι συγκεκριμένες δηλώσεις του Μιχ. Τρεμόπουλου έγιναν σε εποχή που ο ίδιος δεν κατείχε καμία κομματική θέση στους Οικολόγους Πράσινους. Τα όποια παράπονά του για άλλες ελληνικές περιφέρειες περιγράφουν κατά βάση αυτό που ο εκλεκτός της ΝΔ και του ΛΑΟΣ κ. Ψωμιάδης, αποκαλεί συχνότατα «κράτος των Αθηνών».
• Οι Οικολόγοι Πράσινοι έχουν απορρίψει ήδη δύο φορές, το 2004 και το 2007, βολιδοσκοπήσεις για εκλογική συνεργασία με το «Ουράνιο Τόξο». Χαρακτηρισμοί πάντως για ξένους πράκτορες, με ή χωρίς εισαγωγικά, θα ήταν πάντως καλύτερα να αποφεύγονται σε μια χώρα όπου η λέξη αυτή στοίχισε τη ζωή του Ν. Μπελογιάννη και όπου ο ίδιος χαρακτηρισμός εκτοξευόταν για χρόνια ακόμη και για τον Ανδρέα Παπανδρέου.
• Οι Οικολόγοι Πράσινοι αποτελούν συλλογική προσπάθεια και δεν έχουν αρχηγό. Όποιοι εκπρόσωποί μας εκλεγούν στο ευρωκοινοβούλιο ή τη Βουλή, δεσμεύονται στη δημόσια παρουσία τους από τις προγραμματικές θέσεις που έχουμε καταθέσει δημόσια.
• Υποστηρίζουμε το είδος της ιστορικής μνήμης που δημιούργησε τη σημερινή Ενωμένη Ευρώπη και όχι εκείνο που έκανε ερείπια την πρώην Γιουγκοσλαβία. Αυτοί που καταστρέφουν καθημερινά τη χώρα δε μπορούν να προβάλλονται ως κριτές του πατριωτισμού μας.
• Αναλυτικές διευκρινίσεις για τις θέσεις μας στα «επίμαχα» ζητήματα, στάλθηκαν σε όλα τα Μέσα Ενημέρωσης μόλις χθες 27.5.
Αν κάτι πάντως δείχνει η υπόθεση του επίμαχου μειονοτικού αναγνωστικού του 1925, είναι τα αδιέξοδα της υποταγής τέτοιων θεμάτων σε κοντόφθαλμες «εθνικές» σκοπιμότητες, όπως τότε ο περιορισμός της βουλγαρικής επιρροής στους μη ελληνόφωνους πληθυσμούς, καθώς η κυβέρνηση Πάγκαλου ετοίμαζε εκείνη την εποχή στρατιωτική επιχείρηση στη Βουλγαρία.
Γι’ αυτό ακριβώς οι Οικολόγοι Πράσινοι υποστηρίζουμε ότι οι μειονότητες ΔΕΝ έχουν «μητέρες πατρίδες» και ζητάμε απεμπλοκή των μειονοτικών θεμάτων από τις διμερείς διακρατικές θέσεις, καθώς και πλήρη εφαρμογή των πάγιων κανόνων που προβλέπουν οι σχετικές ευρωπαϊκές συμβάσεις.
Πρόσφατη είναι η αναφορά του κ. Ι.Βαρβιτσιώτη (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 7.3.2009), επικεφαλής μέχρι τώρα των ευρωβουλευτών της ΝΔ, για το πώς τα συλλαλητήρια του 1992 εμπόδισαν την αποδοχή του Πακέτου Πινέιρο, που κατοχύρωνε όλα όσα διεκδικεί σήμερα η ελληνική πολιτική στο Μακεδονικό. Το τραγικότερο όμως είναι ότι ο ίδιος κράτησε τη θέση του κρυφή από τους πολίτες για 17 χρόνια, και την αποκάλυψε όταν δεν είχε πια καμία πρακτική αξία.
Θεωρούμε λοιπόν ότι ο πολιτικός διάλογος για τέτοια θέματα μπορεί να διασφαλίσει το καλύτερο μόνο όταν είναι ανοικτός και νηφάλιος. Λογικές πλειοδοσίας και μειοδοσίας, όπως αυτές που επιστρατεύονται εναντίον των Οικολόγων Πράσινων, πλήττουν πάνω από όλα την ικανότητα της χώρας να εντοπίσει και να προστατεύσει τα πραγματικά μακροπρόθεσμα συμφέροντά της. Αγαπάμε τη χώρα μας ως πολίτες και όχι ως φίλαθλοι.
Προτείνουμε τη δική μας «Realpolitik» σε σχέση με τις γείτονες χώρες.
Βασικότερο από όλα, όμως, είναι ότι οι Οικολόγοι Πράσινοι δεν είναι υποψήφιοι να αναλάβουν την εξωτερική πολιτική της χώρας, που άλλωστε δεν αποφασίζεται στις ευρωεκλογές. Αυτό που κρίνεται στις 7 Ιουνίου είναι αν θέλουμε μια Ευρώπη κατώτερη των περιστάσεων και μια Ελλάδα που κλείνεται στον εαυτό της, αδυνατώντας να καταλάβει τι πραγματικά την απειλεί και τι όχι.
Η Εκτελεστική Γραμματεία
των Οικολόγων Πράσινων
ΟΙ ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ TH ΔΙΚΗ ΜΑΣ «REALPOLITIK» ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΕΣ ΧΩΡΕΣ
Στις επιθέσεις λάσπης που γίνονται από διάφορες πολιτικές κατευθύνσεις αλλά και από πανικόβλητα κατεστημένα συμφέροντα, καθώς φοβούνται ένα συντριπτικό πολιτικό μήνυμα για ανατροπή του πολιτικού σκηνικού, εμείς οι Οικολόγοι Πράσινοι προτείνουμε οι ίδιοι οι πολίτες να συγκρίνουν τις δικές μας πολιτικές επιλογές με τις πολιτικές επιλογές των άλλων κομμάτων.
Η υπεράσπιση μιας άλλης προοπτικής της κοινωνίας είναι υπόθεση όχι μόνο των στελεχών των Οικολόγων Πράσινων αλλά και όλων των πολιτών που αγανακτούν όταν το “άσπρο” γίνεται “μαύρο” από συγκεκριμένους κύκλους που έχουν μάθει να πουλάνε “πατρίδα” για δικό τους όφελος.
Ακροδεξιοί και εθνικιστικοί κύκλοι, πουλώντας «πατρίδα», προσπαθούν να αμαυρώσουν τις πολιτικές θέσεις των Οικολόγων Πράσινων, πετώντας λάσπη, δημιουργώντας συνθήκες «κοινωνικού λιντσαρίσματος» και απονέμοντας «πατριωτικά ένσημα» σε αυτούς που έχουν οδηγήσει τη χώρα στην καταστροφή.
Τι πέτυχαν αυτές οι πολιτικές τους τόσα χρόνια; Βελτίωσαν τη θέση της χώρας μας ή οδηγηθήκαμε σε πολιτικές και εθνικές ήττες;
- Η παρoλίγον ήττα της ελληνικής επανάστασης του 1821, οι δολοφονίες ή οι απειλές δολοφονίας ηγετών της ελληνικής επανάστασης, ακόμα και του Μακρυγιάννη, δείχνει ότι σε αυτή τη χώρα πρέπει να διδαχτούμε από τα λάθη μας και θα πρέπει να μπορούμε να συζητάμε ψύχραιμα για το τι είναι καλό για τη χώρα μας.
- Ο Βενιζέλος, μια σημαντική ιστορική προσωπικότητα, ήταν στόχος πολιτικής δολοφονίας, αλλά ευτυχώς δεν είχε την τύχη του Καποδίστρια ενός σημαντικού μεταρρυθμιστή.
- Οι ακραίες αντιλήψεις οδήγησαν στο πραξικόπημα στην Κύπρο και την εισβολή των Τούρκων, τη δολοφονία Ελληνοκυπρίων, Τουρκοκυπρίων και Ελλήνων.
- Οι εθνικιστικές φωνές κάλυψαν τις ψύχραιμες φωνές και η χώρα μας έχασε την ευκαιρία να υιοθετηθούν το 1991-1992 οι μετριοπαθείς και συμφέρουσες και για τη χώρα μας και για τη σταθερότητα και ειρήνη στα Βαλκάνια προτάσεις του πακέτου Πινέιρο που προέβλεπαν συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και ΠΓΔΜ για σύνθετη ονομασία, διασφάλιση των συνόρων και εξάλειψη κάθε πιθανότητας αλυτρωτικών διεκδικήσεων αλλά και διασφάλιση μακροχρόνιας καλής γειτονίας μεταξύ Ελλάδας και ΠΓΔΜ.
- Ανιστόρητες προσεγγίσεις συνεχίζουν να προωθούν τις ακραίες πολιτικές τους επιλογές σε σχέση με τις γείτονες χώρες, όπως αυτοί έμαθαν και πράττουν έως τώρα, προκαλώντας μεγάλη ζημιά στη χώρα μας με μόνο στόχο προσωπικά, εκλογικά και κομματικά οφέλη.
- Φανταστείτε τον κ. Παπαθεμελή ή τον κ. Καρατζαφέρη («μαύρος εκδικητής» στα Τουρκικά με βάση την ετυμολογία της λέξης) να είναι αυτοί που θα «λύσουν» το πρόβλημα της ονομασίας της γειτονικής χώρας με τον κ. Γκρουέφσκι!!! Ποιος αλήθεια πιστεύει ότι τέτοιες αντιλήψεις μπορεί να επιλύσουν το θέμα;
-Ο κ. Σαμαράς είναι σήμερα υπουργός αν και ευθύνεται για την «εθνική ήττα» της χώρα μας και υπόγραψε τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, ενώ συζήταγε με τον Μιλόσεβιτς το διαμελισμό της γειτονικής χώρας, κάτι που υποστήριζαν και μερικοί πολιτικοί στη χώρα μας. Και τολμούν παρόμοιοι κύκλοι να ρίχνουν λάσπη στους Οικολόγους Πράσινους για το βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας.!
Εμείς οι ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ δεσμευόμαστε να ακολουθήσουμε έναν άλλο δρόμο για τη δημιουργιά γεφυρών επικοινωνίας μεταξύ της ελληνικής κοινωνίας και της κοινωνίας της γειτονικής χώρας, να ενθαρρύνουμε την αλληλοκατανόηση και τον αλληλοσεβασμό, να υποστηρίξουμε τις ψύχραιμες φωνές και στις δύο πλευρές των συνόρων, να περιορίσουμε την επιρροή όσων πουλάνε «πατρίδα» ένθεν και ένθεν και να δημιουργήσουμε μια ατμόσφαιρα που ίσως θα διευκολύνει μελλοντικά μέσα από την αξιοποίηση της ευρωπαϊκής προοπτικής της γειτονικής χώρας την αλλαγή πορείας και την έξοδο από το αδιέξοδο.
Έτσι ως Οικολόγοι Πράσινοι δεσμευόμαστε ότι:
-θα δώσουμε τον αγώνα μας στην Ευρωβουλή για οικολογική, δημοκρατική και κοινωνική Ευρώπη, για πράσινα Βαλκάνια, για την ειρηνική επίλυση των διαφορών με βάση το διεθνές δίκαιο,
-Θα συνεργαστούμε με τα άλλα Οικολογικά Πράσινα Κόμματα των γειτονικών χωρών (ΠΓΔΜ, Αλβανίας, Βουλγαρίας, Τουρκίας κλπ)
-θα πιέσουμε από κοινού με τα πράσινα κόμματα και την κοινωνία των πολιτών τις κυβερνήσεις των γειτονικών χωρών να υιοθετήσουνε πιο βιώσιμες πολιτές για την περιοχή
-θα σταθούμε εμπόδιο στους εθνικιστές και πατριδοκάπηλους όπου και αν βρίσκονται
-θα συνεργαστούμε με τις ειρηνικές οργανώσεις στις χώρες αυτές και θα
δημιουργήσουμε γέφυρες επικοινωνίας και διαλόγου
-θα προτείνουμε εφικτές λύσεις και κοινές δράσεις (π.χ. ποδηλατοδρομίες,
εκπαιδευτικά σεμινάρια, ημερίδες, αλληλογνωριμία κλπ.)
Και θα προωθήσουμε συνεκτικές πράσινες λύσεις σε όλα τα θέματα
-περιβαλλοντολογικά (για καθαρούς ποταμούς, καθαρές λίμνες, καθαρές θάλασσες και
καθαρό αέρα)
-για την προστασία των δασών και των φυσικών περιοχών στα σύνορά μας και στις δύο πλευρές των συνόρων,
-για την ανάπτυξη του οικολογικού τουρισμού
-για τη δημιουργία ενός κοινού Βαλκανικού Χώρου Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας
που θα αποκλείσει και την πιθανότητα προώθησης πυρηνικών εγκαταστάσεων και
νέων μονάδων ορυκτών καυσίμων
- για τη δημιουργία εκατοντάδων χιλιάδων πράσινων θέσεων εργασίας στα Βαλκάνια
μέσα από πράσινες κατευθύνσεις στην οικονομία
-για την ανάπτυξη μιας κουλτούρας σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων
-για τη μεταξύ μας συνεργασία σε όλα τα επίπεδα σε θέματα πράσινης ενέργειας,
διαχείρισης των νερών, ανακύκλωσης, βιολογικής γεωργίας, πράσινων μεταφορών και είναι προφανές ότι μια τέτοια διαδικασία έχει τις μεγαλύτερες πιθανότητες, να δημιουργήσει σε κάποια χρόνια καλύτερες προϋποθέσεις για την εύρεση κοινά αποδεχτών λύσεων, ώστε οι δυο λαοί να ζήσουν καλύτερα σε ασφαλή αλλά ανοικτά σύνορα στο δρόμο για την ευρωπαϊκή προοπτική ολόκληρης της περιοχής των Βαλκανίων.
«ΝΑ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΚ ΤΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ»
Εμείς είμαστε έτοιμοι να κάνουμε τον απολογισμό μας μετά από 5 χρόνια, οι άλλες πολιτικές δυνάμεις είναι όμως έτοιμες να κάνουν τον πολιτικό τους απολογισμό για την ήττα στην οποία οδήγησαν με τις ακραίες και αδιέξοδες πολιτικές τους που ακολουθήθηκαν εδώ και 20 χρόνια;
-Ακραίες αντιλήψεις σαν κι αυτές του κ. Παπαθεμελή και του κ. Καρατζαφέρη μπορούν να βοηθήσουν στη λύση; Φυσικά και δεν μπορούν γιατί αν υπήρχε έστω και μία πιθανότητα θα το είχαν κάνει τόσα χρόνια.
Ως Οικολόγοι Πράσινοι προτείνουμε μια υπεύθυνη πολιτική που θα βασίζεται και θα αξιοποιεί το διεθνές δίκαιο, σε πολιτικές επαναπροσέγγισης και τη δημιουργία γεφυρών αλληλοκατανόησης, το ευρωπαϊκό μέλλον της περιοχής αλλά και στην ανάδειξη των κοινών συμφερόντων αντί στην εμμονή στα προβλήματα και τις φοβίες.
Η στρατηγική των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ βασίζεται σε μια συγκεκριμένη/στοχευμένη «ΒΑΛΚΑΝΙΚΗ REALPOLITIK» αφού εστιάζει στην προσέγγιση των δύο λαών με πρακτικό και μεθοδικό τρόπο, στην προβολή και ανάδειξη του κοινού μας μέλλοντος, ιδιαίτερα στην εποχή της οικονομικής κρίσης και των κλιματικών αλλαγών, που θέτει σε πρώτη προτεραιότητα τα θέματα της προστασίας του κλίματος και του περιβάλλοντος καθώς και την υιοθέτηση ολοκληρωμένων και ευρύτερων πράσινων λύσεων.
Δίνουμε έτσι έμφαση και προσθέτουμε αξία και περιεχόμενο στην προσπάθεια επίλυσης/άμβλυνσης των κοινών μας προβλημάτων (που έχουμε με τους γείτονές μας), συνεισφέροντας με τον τρόπο αυτό περισσότερο θετικά στο συμφέρον της χώρας μας και των πολιτών μας.
Είναι προφανές ότι μια τέτοια διαδικασία έχει τις μεγαλύτερες πιθανότητες, να δημιουργήσει σε κάποια χρόνια καλύτερες προϋποθέσεις για την εύρεση κοινά αποδεχτών λύσεων, ώστε οι δυο λαοί να ζήσουν καλύτερα σε ασφαλή αλλά ανοικτά σύνορα στο δρόμο για την ευρωπαϊκή προοπτική ολόκληρης της περιοχής των Βαλκανίων.
«ΝΑ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΚ ΤΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ»
Εμείς είμαστε έτοιμοι να κάνουμε τον απολογισμό μας μετά από 5 χρόνια, οι άλλες πολιτικές δυνάμεις είναι όμως έτοιμες να κάνουν τον πολιτικό τους απολογισμό για την ήττα στην οποία οδήγησαν με τις ακραίες και αδιέξοδες πολιτικές τους που ακολουθήθηκαν εδώ και 20 χρόνια;
-Ακραίες αντιλήψεις σαν κι αυτές του κ. Παπαθεμελή και του κ. Καρατζαφέρη μπορούν να βοηθήσουν στη λύση; Φυσικά και δεν μπορούν γιατί αν υπήρχε έστω και μία πιθανότητα θα το είχαν κάνει τόσα χρόνια.
Ως Οικολόγοι Πράσινοι προτείνουμε μια υπεύθυνη πολιτική που θα βασίζεται και θα αξιοποιεί το διεθνές δίκαιο, σε πολιτικές επαναπροσέγγισης και τη δημιουργία γεφυρών αλληλοκατανόησης, το ευρωπαϊκό μέλλον της περιοχής αλλά και στην ανάδειξη των κοινών συμφερόντων αντί στην εμμονή στα προβλήματα και τις φοβίες.
Η στρατηγική των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ βασίζεται σε μια συγκεκριμένη/στοχευμένη «ΒΑΛΚΑΝΙΚΗ REALPOLITIK» αφού εστιάζει στην προσέγγιση των δύο λαών με πρακτικό και μεθοδικό τρόπο, στην προβολή και ανάδειξη του κοινού μας μέλλοντος, ιδιαίτερα στην εποχή της οικονομικής κρίσης και των κλιματικών αλλαγών, που θέτει σε πρώτη προτεραιότητα τα θέματα της προστασίας του κλίματος και του περιβάλλοντος καθώς και την υιοθέτηση ολοκληρωμένων και ευρύτερων πράσινων λύσεων.
Δίνουμε έτσι έμφαση και προσθέτουμε αξία και περιεχόμενο στην προσπάθεια επίλυσης/άμβλυνσης των κοινών μας προβλημάτων (που έχουμε με τους γείτονές μας), συνεισφέροντας με τον τρόπο αυτό περισσότερο θετικά στο συμφέρον της χώρας μας και των πολιτών μας.
read more “ΟΙ ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ TH ΔΙΚΗ ΜΑΣ «REALPOLITIK» ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΕΣ ΧΩΡΕΣ”
Η υπεράσπιση μιας άλλης προοπτικής της κοινωνίας είναι υπόθεση όχι μόνο των στελεχών των Οικολόγων Πράσινων αλλά και όλων των πολιτών που αγανακτούν όταν το “άσπρο” γίνεται “μαύρο” από συγκεκριμένους κύκλους που έχουν μάθει να πουλάνε “πατρίδα” για δικό τους όφελος.
Ακροδεξιοί και εθνικιστικοί κύκλοι, πουλώντας «πατρίδα», προσπαθούν να αμαυρώσουν τις πολιτικές θέσεις των Οικολόγων Πράσινων, πετώντας λάσπη, δημιουργώντας συνθήκες «κοινωνικού λιντσαρίσματος» και απονέμοντας «πατριωτικά ένσημα» σε αυτούς που έχουν οδηγήσει τη χώρα στην καταστροφή.
Τι πέτυχαν αυτές οι πολιτικές τους τόσα χρόνια; Βελτίωσαν τη θέση της χώρας μας ή οδηγηθήκαμε σε πολιτικές και εθνικές ήττες;
- Η παρoλίγον ήττα της ελληνικής επανάστασης του 1821, οι δολοφονίες ή οι απειλές δολοφονίας ηγετών της ελληνικής επανάστασης, ακόμα και του Μακρυγιάννη, δείχνει ότι σε αυτή τη χώρα πρέπει να διδαχτούμε από τα λάθη μας και θα πρέπει να μπορούμε να συζητάμε ψύχραιμα για το τι είναι καλό για τη χώρα μας.
- Ο Βενιζέλος, μια σημαντική ιστορική προσωπικότητα, ήταν στόχος πολιτικής δολοφονίας, αλλά ευτυχώς δεν είχε την τύχη του Καποδίστρια ενός σημαντικού μεταρρυθμιστή.
- Οι ακραίες αντιλήψεις οδήγησαν στο πραξικόπημα στην Κύπρο και την εισβολή των Τούρκων, τη δολοφονία Ελληνοκυπρίων, Τουρκοκυπρίων και Ελλήνων.
- Οι εθνικιστικές φωνές κάλυψαν τις ψύχραιμες φωνές και η χώρα μας έχασε την ευκαιρία να υιοθετηθούν το 1991-1992 οι μετριοπαθείς και συμφέρουσες και για τη χώρα μας και για τη σταθερότητα και ειρήνη στα Βαλκάνια προτάσεις του πακέτου Πινέιρο που προέβλεπαν συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και ΠΓΔΜ για σύνθετη ονομασία, διασφάλιση των συνόρων και εξάλειψη κάθε πιθανότητας αλυτρωτικών διεκδικήσεων αλλά και διασφάλιση μακροχρόνιας καλής γειτονίας μεταξύ Ελλάδας και ΠΓΔΜ.
- Ανιστόρητες προσεγγίσεις συνεχίζουν να προωθούν τις ακραίες πολιτικές τους επιλογές σε σχέση με τις γείτονες χώρες, όπως αυτοί έμαθαν και πράττουν έως τώρα, προκαλώντας μεγάλη ζημιά στη χώρα μας με μόνο στόχο προσωπικά, εκλογικά και κομματικά οφέλη.
- Φανταστείτε τον κ. Παπαθεμελή ή τον κ. Καρατζαφέρη («μαύρος εκδικητής» στα Τουρκικά με βάση την ετυμολογία της λέξης) να είναι αυτοί που θα «λύσουν» το πρόβλημα της ονομασίας της γειτονικής χώρας με τον κ. Γκρουέφσκι!!! Ποιος αλήθεια πιστεύει ότι τέτοιες αντιλήψεις μπορεί να επιλύσουν το θέμα;
-Ο κ. Σαμαράς είναι σήμερα υπουργός αν και ευθύνεται για την «εθνική ήττα» της χώρα μας και υπόγραψε τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, ενώ συζήταγε με τον Μιλόσεβιτς το διαμελισμό της γειτονικής χώρας, κάτι που υποστήριζαν και μερικοί πολιτικοί στη χώρα μας. Και τολμούν παρόμοιοι κύκλοι να ρίχνουν λάσπη στους Οικολόγους Πράσινους για το βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας.!
Εμείς οι ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ δεσμευόμαστε να ακολουθήσουμε έναν άλλο δρόμο για τη δημιουργιά γεφυρών επικοινωνίας μεταξύ της ελληνικής κοινωνίας και της κοινωνίας της γειτονικής χώρας, να ενθαρρύνουμε την αλληλοκατανόηση και τον αλληλοσεβασμό, να υποστηρίξουμε τις ψύχραιμες φωνές και στις δύο πλευρές των συνόρων, να περιορίσουμε την επιρροή όσων πουλάνε «πατρίδα» ένθεν και ένθεν και να δημιουργήσουμε μια ατμόσφαιρα που ίσως θα διευκολύνει μελλοντικά μέσα από την αξιοποίηση της ευρωπαϊκής προοπτικής της γειτονικής χώρας την αλλαγή πορείας και την έξοδο από το αδιέξοδο.
Έτσι ως Οικολόγοι Πράσινοι δεσμευόμαστε ότι:
-θα δώσουμε τον αγώνα μας στην Ευρωβουλή για οικολογική, δημοκρατική και κοινωνική Ευρώπη, για πράσινα Βαλκάνια, για την ειρηνική επίλυση των διαφορών με βάση το διεθνές δίκαιο,
-Θα συνεργαστούμε με τα άλλα Οικολογικά Πράσινα Κόμματα των γειτονικών χωρών (ΠΓΔΜ, Αλβανίας, Βουλγαρίας, Τουρκίας κλπ)
-θα πιέσουμε από κοινού με τα πράσινα κόμματα και την κοινωνία των πολιτών τις κυβερνήσεις των γειτονικών χωρών να υιοθετήσουνε πιο βιώσιμες πολιτές για την περιοχή
-θα σταθούμε εμπόδιο στους εθνικιστές και πατριδοκάπηλους όπου και αν βρίσκονται
-θα συνεργαστούμε με τις ειρηνικές οργανώσεις στις χώρες αυτές και θα
δημιουργήσουμε γέφυρες επικοινωνίας και διαλόγου
-θα προτείνουμε εφικτές λύσεις και κοινές δράσεις (π.χ. ποδηλατοδρομίες,
εκπαιδευτικά σεμινάρια, ημερίδες, αλληλογνωριμία κλπ.)
Και θα προωθήσουμε συνεκτικές πράσινες λύσεις σε όλα τα θέματα
-περιβαλλοντολογικά (για καθαρούς ποταμούς, καθαρές λίμνες, καθαρές θάλασσες και
καθαρό αέρα)
-για την προστασία των δασών και των φυσικών περιοχών στα σύνορά μας και στις δύο πλευρές των συνόρων,
-για την ανάπτυξη του οικολογικού τουρισμού
-για τη δημιουργία ενός κοινού Βαλκανικού Χώρου Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας
που θα αποκλείσει και την πιθανότητα προώθησης πυρηνικών εγκαταστάσεων και
νέων μονάδων ορυκτών καυσίμων
- για τη δημιουργία εκατοντάδων χιλιάδων πράσινων θέσεων εργασίας στα Βαλκάνια
μέσα από πράσινες κατευθύνσεις στην οικονομία
-για την ανάπτυξη μιας κουλτούρας σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων
-για τη μεταξύ μας συνεργασία σε όλα τα επίπεδα σε θέματα πράσινης ενέργειας,
διαχείρισης των νερών, ανακύκλωσης, βιολογικής γεωργίας, πράσινων μεταφορών και είναι προφανές ότι μια τέτοια διαδικασία έχει τις μεγαλύτερες πιθανότητες, να δημιουργήσει σε κάποια χρόνια καλύτερες προϋποθέσεις για την εύρεση κοινά αποδεχτών λύσεων, ώστε οι δυο λαοί να ζήσουν καλύτερα σε ασφαλή αλλά ανοικτά σύνορα στο δρόμο για την ευρωπαϊκή προοπτική ολόκληρης της περιοχής των Βαλκανίων.
«ΝΑ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΚ ΤΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ»
Εμείς είμαστε έτοιμοι να κάνουμε τον απολογισμό μας μετά από 5 χρόνια, οι άλλες πολιτικές δυνάμεις είναι όμως έτοιμες να κάνουν τον πολιτικό τους απολογισμό για την ήττα στην οποία οδήγησαν με τις ακραίες και αδιέξοδες πολιτικές τους που ακολουθήθηκαν εδώ και 20 χρόνια;
-Ακραίες αντιλήψεις σαν κι αυτές του κ. Παπαθεμελή και του κ. Καρατζαφέρη μπορούν να βοηθήσουν στη λύση; Φυσικά και δεν μπορούν γιατί αν υπήρχε έστω και μία πιθανότητα θα το είχαν κάνει τόσα χρόνια.
Ως Οικολόγοι Πράσινοι προτείνουμε μια υπεύθυνη πολιτική που θα βασίζεται και θα αξιοποιεί το διεθνές δίκαιο, σε πολιτικές επαναπροσέγγισης και τη δημιουργία γεφυρών αλληλοκατανόησης, το ευρωπαϊκό μέλλον της περιοχής αλλά και στην ανάδειξη των κοινών συμφερόντων αντί στην εμμονή στα προβλήματα και τις φοβίες.
Η στρατηγική των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ βασίζεται σε μια συγκεκριμένη/στοχευμένη «ΒΑΛΚΑΝΙΚΗ REALPOLITIK» αφού εστιάζει στην προσέγγιση των δύο λαών με πρακτικό και μεθοδικό τρόπο, στην προβολή και ανάδειξη του κοινού μας μέλλοντος, ιδιαίτερα στην εποχή της οικονομικής κρίσης και των κλιματικών αλλαγών, που θέτει σε πρώτη προτεραιότητα τα θέματα της προστασίας του κλίματος και του περιβάλλοντος καθώς και την υιοθέτηση ολοκληρωμένων και ευρύτερων πράσινων λύσεων.
Δίνουμε έτσι έμφαση και προσθέτουμε αξία και περιεχόμενο στην προσπάθεια επίλυσης/άμβλυνσης των κοινών μας προβλημάτων (που έχουμε με τους γείτονές μας), συνεισφέροντας με τον τρόπο αυτό περισσότερο θετικά στο συμφέρον της χώρας μας και των πολιτών μας.
Είναι προφανές ότι μια τέτοια διαδικασία έχει τις μεγαλύτερες πιθανότητες, να δημιουργήσει σε κάποια χρόνια καλύτερες προϋποθέσεις για την εύρεση κοινά αποδεχτών λύσεων, ώστε οι δυο λαοί να ζήσουν καλύτερα σε ασφαλή αλλά ανοικτά σύνορα στο δρόμο για την ευρωπαϊκή προοπτική ολόκληρης της περιοχής των Βαλκανίων.
«ΝΑ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΚ ΤΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ»
Εμείς είμαστε έτοιμοι να κάνουμε τον απολογισμό μας μετά από 5 χρόνια, οι άλλες πολιτικές δυνάμεις είναι όμως έτοιμες να κάνουν τον πολιτικό τους απολογισμό για την ήττα στην οποία οδήγησαν με τις ακραίες και αδιέξοδες πολιτικές τους που ακολουθήθηκαν εδώ και 20 χρόνια;
-Ακραίες αντιλήψεις σαν κι αυτές του κ. Παπαθεμελή και του κ. Καρατζαφέρη μπορούν να βοηθήσουν στη λύση; Φυσικά και δεν μπορούν γιατί αν υπήρχε έστω και μία πιθανότητα θα το είχαν κάνει τόσα χρόνια.
Ως Οικολόγοι Πράσινοι προτείνουμε μια υπεύθυνη πολιτική που θα βασίζεται και θα αξιοποιεί το διεθνές δίκαιο, σε πολιτικές επαναπροσέγγισης και τη δημιουργία γεφυρών αλληλοκατανόησης, το ευρωπαϊκό μέλλον της περιοχής αλλά και στην ανάδειξη των κοινών συμφερόντων αντί στην εμμονή στα προβλήματα και τις φοβίες.
Η στρατηγική των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ βασίζεται σε μια συγκεκριμένη/στοχευμένη «ΒΑΛΚΑΝΙΚΗ REALPOLITIK» αφού εστιάζει στην προσέγγιση των δύο λαών με πρακτικό και μεθοδικό τρόπο, στην προβολή και ανάδειξη του κοινού μας μέλλοντος, ιδιαίτερα στην εποχή της οικονομικής κρίσης και των κλιματικών αλλαγών, που θέτει σε πρώτη προτεραιότητα τα θέματα της προστασίας του κλίματος και του περιβάλλοντος καθώς και την υιοθέτηση ολοκληρωμένων και ευρύτερων πράσινων λύσεων.
Δίνουμε έτσι έμφαση και προσθέτουμε αξία και περιεχόμενο στην προσπάθεια επίλυσης/άμβλυνσης των κοινών μας προβλημάτων (που έχουμε με τους γείτονές μας), συνεισφέροντας με τον τρόπο αυτό περισσότερο θετικά στο συμφέρον της χώρας μας και των πολιτών μας.
Τετάρτη, 27 Μαΐου 2009
Βοήθησε την εκλογική εκπροσώπιση των Οικολόγων Πράσινων
Γίνε εκλογικός αντιπρόσωπος στην περιοχή σου!
Συμφωνα με την εκλογική νομοθεσία, την ημέρα των εκλογών κάθε κόμμα έχει δικαίωμα να διορίζει από ένα / μία αντιπρόσωπο και ένα / μία αναπληρωτή του σε κάθε ένα εκλογικό τμήμα. Ο/Η εκλογικός αντιπρόσωπος έχει μια βασική αποστολή: να βοηθήσει στην προαπάθεια να εκφράσουν οι πολίτες την κυρίαρχη θέλησή τους ελεύθερα και ανόθευτα. Οι εκλογικοί αντιπρόσωποι των Κομμάτων έχουν δικαίωμα να είναι παρόντες κατά την διάρκεια όλης της διαδικασίας της εκλογής ώσπου να σφραγισθούν οι σάκοι και να υποβάλλουν κάθε είδους παρατηρήσεις και ενστάσεις.
Στο πλαίσιο αυτό, οι Εκλογικοί αντιπρόσωποι του κόμματός μας επιβλέπουν όλη την εκλογική διαδικασία, ώστε να μην ακυρωθεί ούτε μία ψήφος στους Οικολόγους Πράσινους αναιτιολόγητα και να τηρηθεί κατά γράμμα η εκλογική νομοθεσία.
Για τη Ζάκυνθο
Αν μπορείτε και έχετε την διάθεση να βοηθήσετε την προσπάθειά μας ως εκλογικός αντιπρόσωπος στείλτε mail με τα στοιχεία σας για να επικοινωνήσουμε μαζί σας στο zantegreens@gmail.com ή στο τηλ 6979771519
Τρίτη, 26 Μαΐου 2009
Οικολόγοι-Πράσινοι: Τρεις μύθοι και μισή αλήθεια
Της ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ *
Στις εγχώριες εκπλήξεις των εκλογών για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ανήκει αδιαμφισβήτητα η σημαντική άνοδος που εμφανίζεται στα ποσοστά του κόμματος των Οικολόγων-Πράσινων.
Βέβαια, η άνοδος αυτή είναι μέχρι τώρα μόνο δημοσκοπική. Με δεδομένο, μάλιστα, το γεγονός ότι το εκλογικό σκηνικό παρουσιάζεται αρκετά ρευστό και οι εκλογείς δεν έχουν ακόμα οριστικοποιήσει την κομματική επιλογή τους, δεν αποκλείεται τα δημοσκοπικά αποτελέσματα να μην επαληθευτούν επακριβώς στην κάλπη.
Ωστόσο, ακόμη κι αν δεν συγκεντρώσουν το υψηλό για τα δεδομένα του συγκεκριμένου χώρου εκλογικό ποσοστό που τους δίνουν οι προεκλογικές έρευνες κοινής γνώμης (έως περίπου 8% στην πρόθεση ψήφου), όλα τα στοιχεία συγκλίνουν στην άποψη ότι οι Οικολόγοι-Πράσινοι δεν αποτελούν ένα κόμμα-πομφόλυγα (flash party) στην πολιτική σκηνή. Καθώς τα διακυβεύματα με οικολογικό περιεχόμενο (από το ζήτημα της ανακύκλωσης μέχρι τις εναλλακτικές πηγές ενέργειας και από την πράσινη ανάπτυξη μέχρι την κλιματική αλλαγή) έχουν κατακτήσει κεντρική θέση στην πολιτική ατζέντα παγκοσμίως, τα πράσινα κόμματα γενικά αναγνωρίζονται από τους εκλογείς ως τα πλέον αρμόδια να διαχειριστούν τα διακυβεύματα αυτά.
Η εκλογική άνοδος των Οικολόγων-Πράσινων στην εγχώρια πολιτική σκηνή συνοδεύεται, πάντως, από την καλλιέργεια διαφόρων μύθων όσον αφορά τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του συγκεκριμένου κομματικού χώρου.
Μύθος πρώτος:
Οι Οικολόγοι-Πράσινοι έρχονται από το πουθενά, είναι τεχνοκράτες και όχι πολιτικοί, επιπλέον δεν τους ξέρει κανείς και γι' αυτό δεν μπορεί και να τους εμπιστευτεί.
Μύθος δεύτερος:
Οι Οικολόγοι-Πράσινοι αποτελούν ένα μονοθεματικό κόμμα, χωρίς πολιτικό πρόγραμμα και χωρίς θέσεις στα κρίσιμα κοινωνικο-οικονομικά ζητήματα. Γι' αυτό δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις και τα σύνθετα προβλήματα των καιρών από τα κοινοβουλευτικά σώματα που θα κληθούν να συμμετάσχουν.
Μύθος τρίτος (που εμπεριέχει στοιχεία αλήθειας):
Οι Οικολόγοι-Πράσινοι είναι ένα κόμμα διαμαρτυρίας που κερδίζουν συγκυριακά εκλογική υποστήριξη από τη δυσαρέσκεια των πολιτών απέναντι κυρίως στα κόμματα της διακυβέρνησης.
Πέρα από τους μύθους, ας εξετάσουμε, όμως, την πραγματικότητα που συνοδεύει την εμφάνιση του κόμματος των Οικολόγων-Πράσινων:
- Οι Οικολόγοι-Πράσινοι είναι όντως ένα νέο κόμμα, όμως ο οικολογικός χώρος στην Ελλάδα έχει μια σοβαρή και πολύχρονη παρουσία. Στις δεκαετίες του 1980 και 1990 γνώρισε άνθηση η πολιτική οικολογία, όπως και η ανάπτυξη της οικολογικής σκέψης, κυρίως γύρω από τη συντακτική ομάδα του περιοδικού «Νέα Οικολογία». Η «Νέα Οικολογία» υπήρξε ένα έντυπο υψηλής εκλαΐκευσης ζητημάτων της επιστημονικής οικολογίας που, συγχρόνως, έδινε έμφαση στην ανάλυση σημαντικών κοινωνικών, πολιτικών και πολιτισμικών ζητημάτων της εγχώριας και της διεθνούς επικαιρότητας. Η «Νέα Οικολογία» συνέβαλε στην ανάπτυξη της οικολογικής σκέψης και λειτούργησε ως χώρος μέσα στον οποίο εκκολάφθηκαν τα ρεύματα του οικολογικού ακτιβισμού και αναδείχθηκαν οι πρωταγωνιστές του οικολογικού χώρου. Την ίδια εκείνη περίοδο έκαναν την εμφάνισή τους οι Οικολόγοι-Εναλλακτικοί, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν δύο φορές στην Ελληνική Βουλή (Νοέμβριος 1989, Απρίλιος 1990), ενώ όλες οι οικολογικές λίστες που συμμετείχαν στις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο του 1989 άθροισαν ένα εκλογικό ποσοστό της τάξης του 2,5%. Τέλος, για όσους αναρωτιούνται από πού συγκεκριμένα προέκυψαν οι σημερινοί Οικολόγοι-Πράσινοι, δεν έχουν παρά να παρακολουθήσουν τη δράση της Οικολογικής Κίνησης Θεσσαλονίκης, μιας από τις παλιότερες και τις πλέον δραστήριες οικολογικές κινήσεις της χώρας, η οποία πρωταγωνίστησε σε όλες τις εκστρατείες για την περιβαλλοντική προστασία και την αναβάθμιση της ποιότητας ζωής της συμπρωτεύουσας.
- Μεταξύ των θεματικών που αναδεικνύουν τα πράσινα κόμματα σε ολόκληρη την Ευρώπη, πυρηνική θέση κατέχουν τα οικολογικά διακυβεύματα. Ωστόσο, τα πράσινα κόμματα δεν διαθέτουν μονοθεματικό προσανατολισμό. Ζητήματα δημοκρατίας (όπως πολιτική συμμετοχή, ατομικά δικαιώματα), οργάνωσης του κράτους (με έμφαση στην αποκέντρωση και την επικουρικότητα), αλλά και ποιότητας ζωής (επικέντρωση στη λεγόμενη «καθημερινότητα» του πολίτη) κατέχουν κεντρική θέση στην ατζέντα των πράσινων κομμάτων. Αν μελετήσει κανείς τη Διακήρυξη για τις ευρωεκλογές του κόμματος των Οικολόγων-Πράσινων, θα διαπιστώσει την έμφαση που δίνεται στα ευρωπαϊκά ζητήματα, στα νέα κοινωνικά προβλήματα και στις συνέπειες από τη χρηματοπιστωτική κρίση και θα αντιληφθεί έναν διαφοροποιημένο και κριτικό, συγχρόνως όμως εποικοδομητικό τόνο στην πραγμάτευση αυτών των ζητημάτων.
- Οι Οικολόγοι-Πράσινοι, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, στηρίζονται εκλογικά από δυσαρεστημένους και διαμαρτυρόμενους ψηφοφόρους των άλλων κομμάτων: από τη Ν.Δ. και τον ΛΑΟΣ έως το ΠΑΣΟΚ, αλλά και από τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ, όλα τα κόμματα εμφανίζουν διαρροές ψηφοφόρων τους προς τους Οικολόγους-Πράσινους. Οι τελευταίοι λειτουργούν ως υποδοχείς της πολιτικής δυσαρέσκειας και διαμαρτυρίας ενός μέρους του εκλογικού σώματος, δεν αποτελούν όμως οι ίδιοι ένα κόμμα διαμαρτυρίας: δηλαδή, δεν στρέφονται εναντίον των άλλων κομμάτων και, παρότι υπερασπίζονται αρχές άμεσης και συμμετοχικής δημοκρατίας, δεν εκδηλώνουν αντικοινοβουλευτισμό ούτε εναντιώνονται στους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς. Επίσης, διατηρούν έναν νηφάλιο και εμπράγματο πολιτικό λόγο, έχουν συνέπεια στις πολιτικές θέσεις τους και δεν ρέπουν προς τον λαϊκισμό και τη δημαγωγία. Εν τέλει, διαφορετικά από ό,τι κατά κανόνα συμβαίνει με τα κόμματα διαμαρτυρίας (τα κόμματα της άκρας Δεξιάς και τα ευρωσκεπτικιστικά κόμματα αποτελούν τυπικά παραδείγματα μιας τέτοιας περίπτωσης κομμάτων), οι Οικολόγοι-Πράσινοι δεν ευθυγραμμίζονται στην υπάρχουσα «πολιτική ζήτηση». Με άλλα λόγια, δεν προσαρμόζονται στις διαθέσεις και στα αιτήματα των δυσαρεστημένων από τα υπόλοιπα κόμματα ψηφοφόρων ούτε, πολύ περισσότερο, επιδιώκουν να εξάψουν τις διαθέσεις της δυσαρέσκειας και διαμαρτυρίας των πολιτών.
Το εκλογικό αποτέλεσμα της 7ης Ιουνίου θα προσφέρει κατάλληλο υλικό για μια πρώτη διερεύνηση του εκλογικού προφίλ των Οικολόγων-Πράσινων. Καθώς όμως αποτελούν ακόμη ένα άγραφο χαρτί, οι Οικολόγοι-Πράσινοι θα χρειαστεί να έχουν συνέχεια και να δοκιμαστούν στο χρόνο προκειμένου να αποκρυσταλλώσουν την πολιτική φυσιογνωμία τους.
* Επίκουρος καθηγήτρια Πολιτικής Επιστήμης, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Πηγή: Ελευθεροτυπία
read more “Οικολόγοι-Πράσινοι: Τρεις μύθοι και μισή αλήθεια”
Στις εγχώριες εκπλήξεις των εκλογών για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ανήκει αδιαμφισβήτητα η σημαντική άνοδος που εμφανίζεται στα ποσοστά του κόμματος των Οικολόγων-Πράσινων.
Βέβαια, η άνοδος αυτή είναι μέχρι τώρα μόνο δημοσκοπική. Με δεδομένο, μάλιστα, το γεγονός ότι το εκλογικό σκηνικό παρουσιάζεται αρκετά ρευστό και οι εκλογείς δεν έχουν ακόμα οριστικοποιήσει την κομματική επιλογή τους, δεν αποκλείεται τα δημοσκοπικά αποτελέσματα να μην επαληθευτούν επακριβώς στην κάλπη.
Ωστόσο, ακόμη κι αν δεν συγκεντρώσουν το υψηλό για τα δεδομένα του συγκεκριμένου χώρου εκλογικό ποσοστό που τους δίνουν οι προεκλογικές έρευνες κοινής γνώμης (έως περίπου 8% στην πρόθεση ψήφου), όλα τα στοιχεία συγκλίνουν στην άποψη ότι οι Οικολόγοι-Πράσινοι δεν αποτελούν ένα κόμμα-πομφόλυγα (flash party) στην πολιτική σκηνή. Καθώς τα διακυβεύματα με οικολογικό περιεχόμενο (από το ζήτημα της ανακύκλωσης μέχρι τις εναλλακτικές πηγές ενέργειας και από την πράσινη ανάπτυξη μέχρι την κλιματική αλλαγή) έχουν κατακτήσει κεντρική θέση στην πολιτική ατζέντα παγκοσμίως, τα πράσινα κόμματα γενικά αναγνωρίζονται από τους εκλογείς ως τα πλέον αρμόδια να διαχειριστούν τα διακυβεύματα αυτά.
Η εκλογική άνοδος των Οικολόγων-Πράσινων στην εγχώρια πολιτική σκηνή συνοδεύεται, πάντως, από την καλλιέργεια διαφόρων μύθων όσον αφορά τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του συγκεκριμένου κομματικού χώρου.
Μύθος πρώτος:
Οι Οικολόγοι-Πράσινοι έρχονται από το πουθενά, είναι τεχνοκράτες και όχι πολιτικοί, επιπλέον δεν τους ξέρει κανείς και γι' αυτό δεν μπορεί και να τους εμπιστευτεί.
Μύθος δεύτερος:
Οι Οικολόγοι-Πράσινοι αποτελούν ένα μονοθεματικό κόμμα, χωρίς πολιτικό πρόγραμμα και χωρίς θέσεις στα κρίσιμα κοινωνικο-οικονομικά ζητήματα. Γι' αυτό δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις και τα σύνθετα προβλήματα των καιρών από τα κοινοβουλευτικά σώματα που θα κληθούν να συμμετάσχουν.
Μύθος τρίτος (που εμπεριέχει στοιχεία αλήθειας):
Οι Οικολόγοι-Πράσινοι είναι ένα κόμμα διαμαρτυρίας που κερδίζουν συγκυριακά εκλογική υποστήριξη από τη δυσαρέσκεια των πολιτών απέναντι κυρίως στα κόμματα της διακυβέρνησης.
Πέρα από τους μύθους, ας εξετάσουμε, όμως, την πραγματικότητα που συνοδεύει την εμφάνιση του κόμματος των Οικολόγων-Πράσινων:
- Οι Οικολόγοι-Πράσινοι είναι όντως ένα νέο κόμμα, όμως ο οικολογικός χώρος στην Ελλάδα έχει μια σοβαρή και πολύχρονη παρουσία. Στις δεκαετίες του 1980 και 1990 γνώρισε άνθηση η πολιτική οικολογία, όπως και η ανάπτυξη της οικολογικής σκέψης, κυρίως γύρω από τη συντακτική ομάδα του περιοδικού «Νέα Οικολογία». Η «Νέα Οικολογία» υπήρξε ένα έντυπο υψηλής εκλαΐκευσης ζητημάτων της επιστημονικής οικολογίας που, συγχρόνως, έδινε έμφαση στην ανάλυση σημαντικών κοινωνικών, πολιτικών και πολιτισμικών ζητημάτων της εγχώριας και της διεθνούς επικαιρότητας. Η «Νέα Οικολογία» συνέβαλε στην ανάπτυξη της οικολογικής σκέψης και λειτούργησε ως χώρος μέσα στον οποίο εκκολάφθηκαν τα ρεύματα του οικολογικού ακτιβισμού και αναδείχθηκαν οι πρωταγωνιστές του οικολογικού χώρου. Την ίδια εκείνη περίοδο έκαναν την εμφάνισή τους οι Οικολόγοι-Εναλλακτικοί, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν δύο φορές στην Ελληνική Βουλή (Νοέμβριος 1989, Απρίλιος 1990), ενώ όλες οι οικολογικές λίστες που συμμετείχαν στις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο του 1989 άθροισαν ένα εκλογικό ποσοστό της τάξης του 2,5%. Τέλος, για όσους αναρωτιούνται από πού συγκεκριμένα προέκυψαν οι σημερινοί Οικολόγοι-Πράσινοι, δεν έχουν παρά να παρακολουθήσουν τη δράση της Οικολογικής Κίνησης Θεσσαλονίκης, μιας από τις παλιότερες και τις πλέον δραστήριες οικολογικές κινήσεις της χώρας, η οποία πρωταγωνίστησε σε όλες τις εκστρατείες για την περιβαλλοντική προστασία και την αναβάθμιση της ποιότητας ζωής της συμπρωτεύουσας.
- Μεταξύ των θεματικών που αναδεικνύουν τα πράσινα κόμματα σε ολόκληρη την Ευρώπη, πυρηνική θέση κατέχουν τα οικολογικά διακυβεύματα. Ωστόσο, τα πράσινα κόμματα δεν διαθέτουν μονοθεματικό προσανατολισμό. Ζητήματα δημοκρατίας (όπως πολιτική συμμετοχή, ατομικά δικαιώματα), οργάνωσης του κράτους (με έμφαση στην αποκέντρωση και την επικουρικότητα), αλλά και ποιότητας ζωής (επικέντρωση στη λεγόμενη «καθημερινότητα» του πολίτη) κατέχουν κεντρική θέση στην ατζέντα των πράσινων κομμάτων. Αν μελετήσει κανείς τη Διακήρυξη για τις ευρωεκλογές του κόμματος των Οικολόγων-Πράσινων, θα διαπιστώσει την έμφαση που δίνεται στα ευρωπαϊκά ζητήματα, στα νέα κοινωνικά προβλήματα και στις συνέπειες από τη χρηματοπιστωτική κρίση και θα αντιληφθεί έναν διαφοροποιημένο και κριτικό, συγχρόνως όμως εποικοδομητικό τόνο στην πραγμάτευση αυτών των ζητημάτων.
- Οι Οικολόγοι-Πράσινοι, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, στηρίζονται εκλογικά από δυσαρεστημένους και διαμαρτυρόμενους ψηφοφόρους των άλλων κομμάτων: από τη Ν.Δ. και τον ΛΑΟΣ έως το ΠΑΣΟΚ, αλλά και από τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ, όλα τα κόμματα εμφανίζουν διαρροές ψηφοφόρων τους προς τους Οικολόγους-Πράσινους. Οι τελευταίοι λειτουργούν ως υποδοχείς της πολιτικής δυσαρέσκειας και διαμαρτυρίας ενός μέρους του εκλογικού σώματος, δεν αποτελούν όμως οι ίδιοι ένα κόμμα διαμαρτυρίας: δηλαδή, δεν στρέφονται εναντίον των άλλων κομμάτων και, παρότι υπερασπίζονται αρχές άμεσης και συμμετοχικής δημοκρατίας, δεν εκδηλώνουν αντικοινοβουλευτισμό ούτε εναντιώνονται στους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς. Επίσης, διατηρούν έναν νηφάλιο και εμπράγματο πολιτικό λόγο, έχουν συνέπεια στις πολιτικές θέσεις τους και δεν ρέπουν προς τον λαϊκισμό και τη δημαγωγία. Εν τέλει, διαφορετικά από ό,τι κατά κανόνα συμβαίνει με τα κόμματα διαμαρτυρίας (τα κόμματα της άκρας Δεξιάς και τα ευρωσκεπτικιστικά κόμματα αποτελούν τυπικά παραδείγματα μιας τέτοιας περίπτωσης κομμάτων), οι Οικολόγοι-Πράσινοι δεν ευθυγραμμίζονται στην υπάρχουσα «πολιτική ζήτηση». Με άλλα λόγια, δεν προσαρμόζονται στις διαθέσεις και στα αιτήματα των δυσαρεστημένων από τα υπόλοιπα κόμματα ψηφοφόρων ούτε, πολύ περισσότερο, επιδιώκουν να εξάψουν τις διαθέσεις της δυσαρέσκειας και διαμαρτυρίας των πολιτών.
Το εκλογικό αποτέλεσμα της 7ης Ιουνίου θα προσφέρει κατάλληλο υλικό για μια πρώτη διερεύνηση του εκλογικού προφίλ των Οικολόγων-Πράσινων. Καθώς όμως αποτελούν ακόμη ένα άγραφο χαρτί, οι Οικολόγοι-Πράσινοι θα χρειαστεί να έχουν συνέχεια και να δοκιμαστούν στο χρόνο προκειμένου να αποκρυσταλλώσουν την πολιτική φυσιογνωμία τους.
* Επίκουρος καθηγήτρια Πολιτικής Επιστήμης, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Πηγή: Ελευθεροτυπία
Δευτέρα, 25 Μαΐου 2009
Μιχάλης Τρεμόπουλος, αύριο στο tvxs.gr.
Ο επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου των Οικολόγων Πράσινων, Μιχάλης Τρεμόπουλος, θα μιλήσει αύριο στο tvxs.gr. Στείλτε μας τις ερωτήσεις που θα θέλατε να θέσετε στον εκπρόσωπο των Πρασίνων, για να συμπεριληφθούν στην αυριανή συνέντευξη.
Τις ερωτήσεις μπορείτε να τις στείλετε στο info@tvxs.gr ή να τις αναρτήσετε σαν σχόλιο.
Πηγή: TVXS
4 γκάλοπ δίνουν από 5,7 έως 8,1 στους Οικολόγους Πράσινους
Νέες δημοσκοπήσεις που δημοσιεύθηκαν το Σαββατοκύριακο, δείχνουν σταθερό προβάδισμα του ΠΑΣΟΚ.
Ομως, το εύρος της διαφοράς του από τη Ν.Δ. είναι πολύ μεγάλο, από 2,8% ώς 6%. Σταθερή είναι άνοδος των Οικολόγων Πράσινων.
Τη μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων (6%) καταγράφει η δημοσκόπηση της Public Issue για την «Καθημερινή»: ΠΑΣΟΚ 34%, Ν.Δ. 28%, Οικολόγοι-Πράσινοι 7%, ΣΥΡΙΖΑ 6%, ΚΚΕ 5,5% και ΛΑΟΣ 5%.
Αντίθετα, τη μικρότερη διαφορά (2,8%) καταγράφει η έρευνα της MRB για τον «Ελεύθερο Τύπο». Το ΠΑΣΟΚ συγκεντρώνει 29,2%, η Ν.Δ. 26,4%, το ΚΚΕ 6,6%, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Οικολόγοι-Πράσινοι από 6,2% και το ΛΑΟΣ 4,6%. Η έρευνα αυτή εμφανίζει σημαντική πτώση (περίπου 3%) και των δύο μεγάλων κομμάτων, σε σύγκριση με την έρευνα της ίδιας εταιρείας που έγινε στο τέλος Απριλίου.
Η ALCO (τηλεόραση Alter) προσδιορίζει τη διαφορά ΠΑΣΟΚ - Ν.Δ. στο 4,1%. Τα ποσοστά: ΠΑΣΟΚ 30,2%, Ν.Δ. 26,1%, ΚΚΕ 6,4%, Οικολόγοι 5,7%, ΣΥΡΙΖΑ 4,2% και ΛΑΟΣ 3,6%.
Τέλος, η ΚΑΠΑ Research (εφημερίδα «Αγγελιοφόρος»), δίνει τα εξής ποσοστά: ΠΑΣΟΚ 31,5%, Ν.Δ. 28,4%, Οικολόγοι-Πράσινοι 8,1% (είναι το μεγαλύτερο δημοσκοπικό ποσοστό του κόμματος αυτού μέχρι στιγμής), ΚΚΕ 7,3%, ΣΥΡΙΖΑ 5,3% και ΛΑΟΣ 4,4%.
Σύμφωνα με την ανάλυση της εταιρείας Public Issue, οι ψηφοφόροι των Οικολόγων προέρχονται, μεταξύ άλλων, κατά 27% από τη Ν.Δ., 18% από το ΠΑΣΟΚ, 15% από τον ΣΥΡΙΖΑ, 3% από το ΚΚΕ και 2% από τον ΛΑΟΣ και 7% είναι νέοι ψηφοφόροι.
Πηγή: http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=47489
read more “4 γκάλοπ δίνουν από 5,7 έως 8,1 στους Οικολόγους Πράσινους”
Ομως, το εύρος της διαφοράς του από τη Ν.Δ. είναι πολύ μεγάλο, από 2,8% ώς 6%. Σταθερή είναι άνοδος των Οικολόγων Πράσινων.
Τη μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων (6%) καταγράφει η δημοσκόπηση της Public Issue για την «Καθημερινή»: ΠΑΣΟΚ 34%, Ν.Δ. 28%, Οικολόγοι-Πράσινοι 7%, ΣΥΡΙΖΑ 6%, ΚΚΕ 5,5% και ΛΑΟΣ 5%.
Αντίθετα, τη μικρότερη διαφορά (2,8%) καταγράφει η έρευνα της MRB για τον «Ελεύθερο Τύπο». Το ΠΑΣΟΚ συγκεντρώνει 29,2%, η Ν.Δ. 26,4%, το ΚΚΕ 6,6%, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Οικολόγοι-Πράσινοι από 6,2% και το ΛΑΟΣ 4,6%. Η έρευνα αυτή εμφανίζει σημαντική πτώση (περίπου 3%) και των δύο μεγάλων κομμάτων, σε σύγκριση με την έρευνα της ίδιας εταιρείας που έγινε στο τέλος Απριλίου.
Η ALCO (τηλεόραση Alter) προσδιορίζει τη διαφορά ΠΑΣΟΚ - Ν.Δ. στο 4,1%. Τα ποσοστά: ΠΑΣΟΚ 30,2%, Ν.Δ. 26,1%, ΚΚΕ 6,4%, Οικολόγοι 5,7%, ΣΥΡΙΖΑ 4,2% και ΛΑΟΣ 3,6%.
Τέλος, η ΚΑΠΑ Research (εφημερίδα «Αγγελιοφόρος»), δίνει τα εξής ποσοστά: ΠΑΣΟΚ 31,5%, Ν.Δ. 28,4%, Οικολόγοι-Πράσινοι 8,1% (είναι το μεγαλύτερο δημοσκοπικό ποσοστό του κόμματος αυτού μέχρι στιγμής), ΚΚΕ 7,3%, ΣΥΡΙΖΑ 5,3% και ΛΑΟΣ 4,4%.
Σύμφωνα με την ανάλυση της εταιρείας Public Issue, οι ψηφοφόροι των Οικολόγων προέρχονται, μεταξύ άλλων, κατά 27% από τη Ν.Δ., 18% από το ΠΑΣΟΚ, 15% από τον ΣΥΡΙΖΑ, 3% από το ΚΚΕ και 2% από τον ΛΑΟΣ και 7% είναι νέοι ψηφοφόροι.
Πηγή: http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=47489
Το στίγμα των Πράσινων
Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΡΕΜΟΠΟΥΛΟΥ (απο την Ελευθεροτυπία)
Μια από τις συνήθεις κριτικές που δέχονται οι Οικολόγοι Πράσινοι είναι ότι εκπέμπουν ένα θολό πολιτικό στίγμα. Κάποιοι, αδιαφορώντας ότι πάμε για ευρωεκλογές και παρερμηνεύοντας τη δήλωση ότι έχουμε μια κουλτούρα συνεργασιών και περιμένουμε να αρχίσει επιτέλους μια προγραμματική συζήτηση, χωρίς να αποκλείουμε από θέση αρχής κανένα δημοκρατικό κόμμα, άφησαν τα κεντροαριστερά σενάρια στην άκρη και πιάσαν τα σενάρια της συνεργασίας μας με τη δεξιά. Είναι όμως έτσι;
Δηλωμένος πολιτικός στόχος μας είναι να συμβάλλουμε σε αναδιάταξη των κομματικών τειχών, με στόχο να αποκλειστούν οι μονοκομματικές κυβερνήσεις, που έδειξαν τα όριά τους, η παντοδυναμία των δύο κομμάτων εξουσίας και η κοινωνία των κολλητών.
Σε όλη την Ευρώπη, τα Πράσινα κόμματα αποτελούν έναν 4ο διακριτό πολιτικό πόλο, πέρα από τη Δεξιά, τη Σοσιαλδημοκρατία και την Αριστερά. Αναγνωρίζουμε την πολιτική μας καταγωγή από τον χώρο της πολιτικής αμφισβήτησης, που προέκυψε από τα κινήματα της νεολαίας κατά τη δεκαετία του 1960 και από την κριτική (και αυτοκριτική) αριστερά και μας ενώνει με αυτήν η επιθυμία για κοινωνική δικαιοσύνη και κοινωνική αλλαγή. Είμαστε όμως άλλη πολιτική παράταξη, με διαφορετικές προτεραιότητες και στόχους.
Ταυτόχρονα, σε ζητήματα δικαιωμάτων και ελευθεριών συντασσόμαστε με φιλελεύθερους κοινωνικούς χώρους, που βρίσκονται πιο μπροστά από την Αριστερά.
Εκτιμούμε πως μια γραμμική διάκριση Αριστεράς-Δεξιάς δεν μπορεί να ερμηνεύει πλέον ικανοποιητικά τις πολιτικές αντιπαραθέσεις και τα ζητήματα του 21ου αιώνα, του αιώνα της οικολογίας. Παρ’ όλα αυτά:
* Δεν ανήκουμε στη συντήρηση. Οι αλλαγές που θεωρούμε απαραίτητες για να αντιμετωπίσει η ανθρωπότητα την πρωτοφανή οικολογική κρίση πρέπει να είναι εκτεταμένες και ριζοσπαστικές. Τα διογκωμένα περιβαλλοντικά και κοινωνικά προβλήματα δεν είναι δυνατό να αντιμετωπιστούν με παλιά εργαλεία και νοοτροπίες. Αυτό που θέλουμε να συντηρήσουμε είναι η πολιτιστική και αρχιτεκτονική κληρονομιά, οι ποικίλες ταυτότητες και η μοναδική φύση αυτής της χώρας με τις ανθρώπινες κοινότητές της σε αρμονική συμβίωση.
* Δεν είμαστε νεοφιλελεύθεροι. Ο οικονομικός φιλελευθερισμός έρχεται σε αντίθεση με άλλες πολιτικές και κοινωνικές ελευθερίες και γενικότερα με τον κοινωνικό φιλελευθερισμό. Μια ασύδοτη «ελεύθερη» αγορά, με την αλληλένδετη ιδεολογία της αέναης οικονομικής μεγέθυνσης, οδηγεί, μέσω του άγριου ανταγωνισμού, στην ανάπτυξη ολιγοπωλίων, στην ασυδοσία του μεγάλου κεφαλαίου και στην ανάπτυξη «διαπλεκόμενων συμφερόντων», που οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε μια ολιγαρχική τυραννία οργουελικών διαστάσεων. Εμείς είμαστε υπέρ της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας.
* Πιστεύουμε στην προοδευτική πολιτική. Στόχος μας η αποδυνάμωση των μεγάλων και πολυεθνικών επιχειρήσεων και η ενδυνάμωση, αυτοοργάνωση και δικτύωση των μικρών παραγωγών, σε μια οικονομία αποκεντρωμένη και τοπικής κλίμακας, που να σέβεται τα τοπικά φυσικά χαρακτηριστικά (γονιμότητα εδάφους, διαθεσιμότητα νερού και φυσικών πόρων, μη οικονομικές περιβαλλοντικές παροχές) και να ελέγχεται από τις δημοκρατικές διαδικασίες των υπεύθυνων τοπικών κοινωνιών. Ζητούμε περισσότερες αρμοδιότητες στο Ευρωκοινοβούλιο και ταυτόχρονα θέλουμε να συνεισφέρουμε στη διαμόρφωση πιο δημοκρατικών θεσμών διαβούλευσης.
* Υποστηρίζουμε την «από τα κάτω» κοινωνική δυναμική. Αναπτύσσουμε δεσμούς αλληλεγγύης και συνεργασίας στους αγώνες με άτομα και συνιστώσες του κοινωνικού κινήματος. Συμμετείχαμε και στο διεθνές κίνημα αμφισβήτησης, που ξεκίνησε το 1999 από το Σιάτλ, με πασιφανείς πράσινες συνιστώσες.
Διαφωνούμε, όμως, με τον παραγωγισμό και μια αριστερή λατρεία της ανάπτυξης, από μια διστακτική αντίδραση σε περιβαλλοντικά ζητήματα και από μια αδυναμία ανάδειξης του κεντρικού τους χαρακτήρα.
Η Οικολογία επεκτείνεται στην κριτική του τρόπου ζωής, παραγωγής και κατανάλωσης και αντιπροτείνει ένα νέο μοντέλο κοινωνίας.
Επιδιώκουμε να διαμορφωθούν κοινωνικές και πολιτικές πλειοψηφίες σε μια σειρά από ζητήματα. Για να διευκολυνθούν όμως οι οικολογικές και οι κοινωνικές αλλαγές, πρέπει να ισχυροποιηθεί η πολιτική παρουσία των Οικολόγων Πράσινων, με την υπερψήφισή τους στις ευρωεκλογές.
read more “Το στίγμα των Πράσινων”
Μια από τις συνήθεις κριτικές που δέχονται οι Οικολόγοι Πράσινοι είναι ότι εκπέμπουν ένα θολό πολιτικό στίγμα. Κάποιοι, αδιαφορώντας ότι πάμε για ευρωεκλογές και παρερμηνεύοντας τη δήλωση ότι έχουμε μια κουλτούρα συνεργασιών και περιμένουμε να αρχίσει επιτέλους μια προγραμματική συζήτηση, χωρίς να αποκλείουμε από θέση αρχής κανένα δημοκρατικό κόμμα, άφησαν τα κεντροαριστερά σενάρια στην άκρη και πιάσαν τα σενάρια της συνεργασίας μας με τη δεξιά. Είναι όμως έτσι;
Δηλωμένος πολιτικός στόχος μας είναι να συμβάλλουμε σε αναδιάταξη των κομματικών τειχών, με στόχο να αποκλειστούν οι μονοκομματικές κυβερνήσεις, που έδειξαν τα όριά τους, η παντοδυναμία των δύο κομμάτων εξουσίας και η κοινωνία των κολλητών.
Σε όλη την Ευρώπη, τα Πράσινα κόμματα αποτελούν έναν 4ο διακριτό πολιτικό πόλο, πέρα από τη Δεξιά, τη Σοσιαλδημοκρατία και την Αριστερά. Αναγνωρίζουμε την πολιτική μας καταγωγή από τον χώρο της πολιτικής αμφισβήτησης, που προέκυψε από τα κινήματα της νεολαίας κατά τη δεκαετία του 1960 και από την κριτική (και αυτοκριτική) αριστερά και μας ενώνει με αυτήν η επιθυμία για κοινωνική δικαιοσύνη και κοινωνική αλλαγή. Είμαστε όμως άλλη πολιτική παράταξη, με διαφορετικές προτεραιότητες και στόχους.
Ταυτόχρονα, σε ζητήματα δικαιωμάτων και ελευθεριών συντασσόμαστε με φιλελεύθερους κοινωνικούς χώρους, που βρίσκονται πιο μπροστά από την Αριστερά.
Εκτιμούμε πως μια γραμμική διάκριση Αριστεράς-Δεξιάς δεν μπορεί να ερμηνεύει πλέον ικανοποιητικά τις πολιτικές αντιπαραθέσεις και τα ζητήματα του 21ου αιώνα, του αιώνα της οικολογίας. Παρ’ όλα αυτά:
* Δεν ανήκουμε στη συντήρηση. Οι αλλαγές που θεωρούμε απαραίτητες για να αντιμετωπίσει η ανθρωπότητα την πρωτοφανή οικολογική κρίση πρέπει να είναι εκτεταμένες και ριζοσπαστικές. Τα διογκωμένα περιβαλλοντικά και κοινωνικά προβλήματα δεν είναι δυνατό να αντιμετωπιστούν με παλιά εργαλεία και νοοτροπίες. Αυτό που θέλουμε να συντηρήσουμε είναι η πολιτιστική και αρχιτεκτονική κληρονομιά, οι ποικίλες ταυτότητες και η μοναδική φύση αυτής της χώρας με τις ανθρώπινες κοινότητές της σε αρμονική συμβίωση.
* Δεν είμαστε νεοφιλελεύθεροι. Ο οικονομικός φιλελευθερισμός έρχεται σε αντίθεση με άλλες πολιτικές και κοινωνικές ελευθερίες και γενικότερα με τον κοινωνικό φιλελευθερισμό. Μια ασύδοτη «ελεύθερη» αγορά, με την αλληλένδετη ιδεολογία της αέναης οικονομικής μεγέθυνσης, οδηγεί, μέσω του άγριου ανταγωνισμού, στην ανάπτυξη ολιγοπωλίων, στην ασυδοσία του μεγάλου κεφαλαίου και στην ανάπτυξη «διαπλεκόμενων συμφερόντων», που οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε μια ολιγαρχική τυραννία οργουελικών διαστάσεων. Εμείς είμαστε υπέρ της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας.
* Πιστεύουμε στην προοδευτική πολιτική. Στόχος μας η αποδυνάμωση των μεγάλων και πολυεθνικών επιχειρήσεων και η ενδυνάμωση, αυτοοργάνωση και δικτύωση των μικρών παραγωγών, σε μια οικονομία αποκεντρωμένη και τοπικής κλίμακας, που να σέβεται τα τοπικά φυσικά χαρακτηριστικά (γονιμότητα εδάφους, διαθεσιμότητα νερού και φυσικών πόρων, μη οικονομικές περιβαλλοντικές παροχές) και να ελέγχεται από τις δημοκρατικές διαδικασίες των υπεύθυνων τοπικών κοινωνιών. Ζητούμε περισσότερες αρμοδιότητες στο Ευρωκοινοβούλιο και ταυτόχρονα θέλουμε να συνεισφέρουμε στη διαμόρφωση πιο δημοκρατικών θεσμών διαβούλευσης.
* Υποστηρίζουμε την «από τα κάτω» κοινωνική δυναμική. Αναπτύσσουμε δεσμούς αλληλεγγύης και συνεργασίας στους αγώνες με άτομα και συνιστώσες του κοινωνικού κινήματος. Συμμετείχαμε και στο διεθνές κίνημα αμφισβήτησης, που ξεκίνησε το 1999 από το Σιάτλ, με πασιφανείς πράσινες συνιστώσες.
Διαφωνούμε, όμως, με τον παραγωγισμό και μια αριστερή λατρεία της ανάπτυξης, από μια διστακτική αντίδραση σε περιβαλλοντικά ζητήματα και από μια αδυναμία ανάδειξης του κεντρικού τους χαρακτήρα.
Η Οικολογία επεκτείνεται στην κριτική του τρόπου ζωής, παραγωγής και κατανάλωσης και αντιπροτείνει ένα νέο μοντέλο κοινωνίας.
Επιδιώκουμε να διαμορφωθούν κοινωνικές και πολιτικές πλειοψηφίες σε μια σειρά από ζητήματα. Για να διευκολυνθούν όμως οι οικολογικές και οι κοινωνικές αλλαγές, πρέπει να ισχυροποιηθεί η πολιτική παρουσία των Οικολόγων Πράσινων, με την υπερψήφισή τους στις ευρωεκλογές.
Κυριακή, 24 Μαΐου 2009
O Μιχάλης Τρεμόπουλος για το όνομα της Π.Γ.Δ.Μ.
Είναι φανερό ότι κάποιοι επιλέγουν να μας χτυπήσουν -κυρίως οι εθνικιστές του ΛΑΟΣ αλλά και άλλοι (Ρήξη-Άρδην κτλ)- όχι με αντιπαράθεση στις ψηφισμένες θέσεις μας ή τη δράση μας αλλά εκτοξεύοντας τόνους λάσπης και συκοφαντιών, ακριβώς επειδή ανησυχούν για την άνοδο των Οικολόγων Πράσινων. Το ότι εμείς αποφεύγουμε να απαντούμε στο ίδιο επίπεδο και προβάλλουμε μόνο τις θετικές μας προτάσεις, είναι κάτι που οι πολίτες εκτιμούν.Θα είμαι, λοιπόν, λίγο αναλυτικός:
Στα τέλη του 2007 η Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ συμφώνησαν στη Βουλή ότι η Μακεδονία παύει να είναι «μία και ελληνική» και το εθνικό συμφέρον επιτρέπει την παρουσία της λέξης «Μακεδονία» στο οριστικό όνομα της ΠΓΔΜ, αρκεί αυτή να εντάσσεται σε σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό και να ισχύει για όλες τις χρήσεις.
Αποτελεί η απόφαση αυτή των 4 μεγαλύτερων κομμάτων «εθνική ήττα» και «αποδοχή των ιδεολογημάτων των Σκοπιανών»; Προσωπικά δεν άκουσα κανένα να το διανοείται, τουλάχιστον φωναχτά. Οι Οικολόγοι Πράσινοι, όμως, καλούμαστε να δώσουμε εξηγήσεις για ποιο λόγο είχαμε δηλώσει, 3 χρόνια πιο πριν, ότι η επικράτηση της απλής λογικής δε μπορεί να θεωρηθεί εθνική ήττα.
Σε ανακοίνωση του 2004, οι Οικολόγοι Πράσινοι δήλωναν επίσης: «Όπου δύο κοινωνίες αυτοπροσδιορίζονται με το ίδιο όνομα, αποτελεί βασική χειρονομία καλής θέλησης να εξειδικεύσει κάθε πλευρά το δικό της αυτοπροσδιορισμό, λαμβάνοντας υπόψη την αντίστοιχη επιλογή της άλλης. Τέτοια ζητήματα, όμως, δε μπορούν να μετατρέπονται σε διπλωματική σύρραξη ούτε σε ζήτημα γοήτρου ή ταπείνωσης ολόκληρων κοινωνιών».
Δυσκολεύομαι να φανταστώ επιχειρήματα που θα στήριζαν την εκτίμηση ότι η συγκεκριμένη τοποθέτηση μπορεί να αποτελεί «υιοθέτηση των ιδεολογημάτων» της γειτονικής χώρας. Αδυνατώ λοιπόν να καταλάβω με ποια συλλογιστική μου αποδίδετε ότι «το 2004 θεωρούσα ότι η αποδοχή των ιδεολογημάτων των Σκοπιανών, από μας, ήταν "επικράτηση της λογικής".
Οι εθνικοί μύθοι κάθε χώρας και κάθε λαού είναι αποκλειστικά για εθνική κατανάλωση και δεν έχουν την παραμικρή εγκυρότητα έξω από τα σύνορά τους. Δεν υπάρχει κανείς απολύτως λόγος να τα δεχθούμε ούτε περισσότερο ούτε λιγότερο από ό,τι η χώρα μας δέχεται ήδη τους «Γκρίζους Λύκους» και η Τουρκία τη δική μας «Χρυσή Αυγή». Για να γελάσουμε και λίγο, αρχαιολόγοι της γείτονος ανακάλυψαν πρόσφατα ότι η Κοινή Ελληνική των ελληνιστικών χρόνων αποτελεί την …αρχαία μακεδονική γλώσσα: αρκετές φορές σκέφτομαι ότι ισχύει το «μωραίνει Κύριος» και ότι κάθε εθνικισμός κάνει πρώτα ζημιά στη δική του χώρα ….
Αναρωτιέμαι όμως για ποιο λόγο όλα αυτά στην ΠΓΔΜ αποτελούν φαινόμενα των τελευταίων κυρίως χρόνων. Για αρκετά χρόνια τα συλλαλητήρια, οι μετονομασίες, τα αγάλματα, τα μποϋκοτάζ και ό,τι άλλο, ήταν δυστυχώς προνόμιο της δικής μας πλευράς. Ακόμη και σήμερα, η λέξη «Σκοπιανοί» ακούγεται σχεδόν ως βρισιά. Θυμάμαι ότι το 1994, όταν ο Α. Παπανδρέου ξεκινούσε τις συνομιλίες που θα κατέληγαν στη γνωστή Ενδιάμεση Συμφωνία, είχε οργανωθεί και ένας ημιεπίσημος διάλογος σε επίπεδο ενεργών πολιτών υπό την αιγίδα του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών. Για λόγους ασφαλείας οι συναντήσεις του διαλόγου γίνονταν στην Αθήνα και όχι στη Θεσσαλονίκη, το πούλμαν από τα Σκόπια έπρεπε να έχει πινακίδες άλλης πόλης για να μην «προκαλεί», και τα βράδια διανυκτέρευε στο …γκαράζ των ΜΑΤ στην Καισαριανή γιατί σε όλη την Αθήνα δεν υπήρχε άλλο μέρος επαρκώς ασφαλές.
Τα χρόνια πέρασαν, οι ευκαιρίες για αξιοπρεπή συμβιβασμό χάνονταν η μια μετά την άλλη και τελικά το 1999, όταν οι δύο κυβερνήσεις έφτασαν μια ανάσα από το «Άνω Μακεδονία», ήρθαν οι βομβαρδισμοί του ΝΑΤΟ, η εξέγερση των Αλβανών και οι Συμφωνίες της Οχρίδας. Οι συνομιλίες για το όνομα πάγωσαν, η σλαβομακεδονική πλειοψηφία ένιωσε ταπεινωμένη από τις παραχωρήσεις στους Αλβανούς, και οι εθνικιστές ανέβηκαν στην εξουσία. Αφού δε μπορούσαν να φανούν σκληροί με τις κατακτήσεις των Αλβανών, φάνηκαν τουλάχιστον ανυποχώρητοι για το όνομα. Η Ελλάδα προσφερόταν λοιπόν ως «εύκολος εχθρός», ιδίως μετά το Βουκουρέστι. Στο μεταξύ ο Γκρουέφσκι μας χρησιμοποιεί ως ασφαλή τρόπο για να επανεκλέγεται επ’ άπειρον, και οι άνθρωποι που ζητούν καλές σχέσεις με την Ελλάδα ολοένα και περιθωριοποιούνται.
Σε συνθήκες όμως οικολογικής κρίσης, κάθε κοινωνία έχει κοινά συμφέροντα με τους άμεσους γείτονές της. Όσοι παραβλέπουν τα ανοικτά διασυνοριακά θέματα του Αξιού και της Δοϊράνης, αυτοί που εξαφανίζουν την Κορώνεια και που δηλητηριάζουν την Κοζάνη και την Πτολεμαΐδα δύσκολα μπορούν να θεωρηθούν υπερασπιστές της Ελλάδας και της Μακεδονίας.
Να μείνουμε και σε ένα σενάριο που δεν είναι καθόλου υποθετικό; Αύριο-μεθαύριο το πυρηνικό λόμπυ θα κτυπήσει την πόρτα της γειτονικής χώρας για να κτίσει ένα πυρηνικό εργοστάσιο –ήδη το έχουν προτείνει από τη δεκαετία του ‘90. Αυτοί που θα αντιδράσουν εκεί, θα έχουν σίγουρα την αλληλεγγύη μας. Όμως τι βαρύτητα θα έχει μια αλληλεγγύη από πολίτες «εχθρικής» χώρας; Αν όμως μια τέτοια μάχη χαθεί, θα έχουμε ανά πάσα στιγμή ένα δυνητικό Τσερνομπίλ μια ανάσα από τη Θεσσαλονίκη.
Γι’ αυτό και οι Οικολόγοι Πράσινοι πιστεύουμε ότι, σε καιρούς οικολογικής κρίσης, όποιες και να είναι οι σχέσεις των κυβερνήσεων, οι άμεσοι γείτονες αποτελούν αναγκαστικούς συνεργάτες και οι γέφυρες μεταξύ γειτονικών κοινωνιών είναι ανεπίτρεπτο να κόβονται. Και αυτό το κάνουμε πράξη, με τις δύο βαλκανικές συνδιασκέψεις που οργανώσαμε στη Θεσσαλονίκη αλλά και την πλήρη καταγραφή των πηγών ρύπανσης του Αξιού στο έδαφος της ΠΓΔΜ, με τη συνεργασία των οικολόγων της γειτονικής χώρας.
Είναι φανερό, λοιπόν, ότι η διαφορά για το όνομα της Μακεδονίας, δεν αποτελεί για τους Οικολόγους Πράσινους το μόνο ζήτημα. Η θέση τους παραπέμπει στην πολυεθνική ιστορία αιώνων της ευρύτερης Μακεδονίας, αναγνωρίζοντας ότι καμιά από τις εθνότητες του χώρου αυτού δεν είναι περισσότερο ή λιγότερο Μακεδόνες από τις υπόλοιπες. Η διαμόρφωση των όρων παράλληλης χρήσης του ίδιου ονόματος, αποτελεί για μας θέμα οικοδόμησης εμπιστοσύνης και καλής γειτονίας, θέση που παραπέμπει σε μια κοινά αποδεκτή σύνθετη ονομασία, όπως άλλωστε και η προσωρινή «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας».
Υπάρχουν, δηλαδή, μια σειρά κοινά συμφέροντα, που δεν πρέπει να επισκιάζονται:
Η μετάβαση σε μορφές βιώσιμης οικονομίας, που να διασφαλίζουν την ευημερία χωρίς να υποθηκεύουν το περιβάλλον και το μέλλον μας.
Η επείγουσα προστασία των κοινών οικοσυστημάτων και υδάτινων πόρων, όπως ο Αξιός, οι Πρέσπες και η Δοϊράνη.
Η αποτροπή της εγκατάστασης απειλών όπως πυρηνικά εργοστάσια ή καλλιέργειες μεταλλαγμένων δίπλα ακριβώς στα σύνορά μας.
Η διατήρηση της ειρήνης στην περιοχή, όχι μόνο από διακρατικές συρράξεις, αλλά και από εθνοτικές συγκρούσεις που θα δημιουργούσαν επικίνδυνες πολεμικές ζώνες σε απόσταση αναπνοής από τη Θεσσαλονίκη.
Η προοπτική ένταξης των γειτόνων στην Ε.Ε., όπου το κλίμα οδηγεί αναγκαστικά στο συμβιβασμό, στην εγκατάλειψη της εθνικιστικής ρητορείας και των όποιων εδαφικών διεκδικήσεων, όπως έγινε πρόσφατα με την Ουγγαρία.
Τέλος, επειδή κάποιοι διαστρέφουν εσκεμμένα τις θέσεις μας, να σημειωθεί ότι στις 12 Μαρτίου 2009 υπερψηφίστηκε στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου η Έκθεση Προόδου για τις σχέσεις ΕΕ-ΠΓΔΜ, με θέσεις που θεωρήθηκαν αρνητικές για την επίσημη ελληνική πολιτική. Η έκθεση υπερψηφίστηκε από όλες σχεδόν τις πολιτικές ομάδες, εκτός από τους Πράσινους που κράτησαν ουδέτερη στάση: (συνολικά 478 υπέρ, 92 κατά, 42 αποχές). Το ΠΑΣΟΚ επέκρινε την κυβέρνηση ότι δεν απέτρεψε την εξέλιξη αυτή, οι ευρωβουλευτές της ΝΔ αντέτειναν ότι οι σοσιαλιστές καταψήφισαν συντριπτικά τις ελληνικές θέσεις, κάτι που έκανε ακόμη και η ομάδα των «Ανεξάρτητων Δημοκρατών» όπου ανήκει και το… ΛΑΟΣ.
Ευχαριστώ για τη φιλοξενία.
Πηγή: taxalia
Παρασκευή, 22 Μαΐου 2009
15 δολοφονίες, 1 ακρωτηριασμός, 3 σοβαροί τραυματισμοί γυναικών από τους συντρόφους τους σε 10 μήνες Φτάνει πια!
Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα σχεδόν 2 γυναίκες το μήνα δολοφονούνται από τους πρώην ή νυν συντρόφους τους. Αυτός είναι ο απολογισμός του τελευταίου 10μηνου.Δεν πρόκειται ούτε για «οικογενειακές τραγωδίες» ούτε βέβαια για «εγκλήματα πάθους». Πρόκειται για στυγνές δολοφονίες.
Ο δράστης στην συντριπτική πλειοψηφία των δολοφονιών είναι άντρας και το θύμα γυναίκα. Το χέρι του δράστη δεν οπλίζει ούτε το πάθος ούτε η απόγνωση από την οικονομική κρίση.
Το οπλίζει η βαθιά ριζωμένη νοοτροπία σύμφωνα με την οποία ο άντρας μπορεί να έχει τον πλήρη έλεγχο στη ζωή της γυναίκας του και των παιδιών του. Η αιτία πρέπει να αναζητηθεί στις πατριαρχικές δομές της ελληνικής κοινωνίας, που δεν αναγνωρίζουν ισότιμες σχέσεις και ίσα δικαιώματα σε όλους και όλες. Το «πάθος», η ζήλια και η ανέχεια είναι απλώς οι αφορμές.
Φτάνει πια! Η ελληνική κοινωνία, η πολιτεία και τα ΜΜΕ θα πρέπει να αναγνωρίσουν ότι η βία κατά των γυναικών είναι έμφυλη και ως τέτοια θα πρέπει να αντιμετωπισθεί.
Φτάνει πια με τους γείτονες που απλώς κλείνουν τα αυτιά τους και τα στόματά τους όταν ακούν τα ουρλιαχτά γυναικών και παιδιών!
Φτάνει πια με τους νόμους και τα δικαστήρια που βάζουν πάνω από την προστασία της ζωής, την προστασία του θεσμού της οικογένειας! Η οικογένεια νοσεί βαριά όταν ένα από τα μέλη της δεν σέβεται την προσωπικότητα των υπολοίπων και πεθαίνει τη στιγμή ακριβώς που το ένα μέλος απειλεί τη σωματική και πνευματική ακεραιότητα των υπολοίπων μελών.
Φτάνει πια με την αναλγησία της ελληνικής πολιτείας που εξακολουθεί να μην διαθέτει τους απαραίτητους πόρους (ανθρώπινους και οικονομικούς) για τη δημιουργία δομών στήριξης των γυναικών που παλεύουν να ξεφύγουν από τη βία και να προστατεύσουν τα παιδιά τους.
Φτάνει πια με τα ΜΜΕ που προσπαθούν να βρουν τι οδήγησε το θύτη σε αυτή την πράξη! Ξέρουμε όλοι και όλες πολύ καλά τι τον οδήγησε: Η πατριαρχική αντίληψη με την οποία γαλουχήθηκε και σύμφωνα με την οποία η γυναίκα ανήκει σε κάποιον άντρα τον οποίο οφείλει να υπακούει, να ακολουθεί, να ανέχεται.
Θεματική Ομάδα των Οικολόγων Πράσινων
Για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα
Πληροφορίες: Πολύνα Γκιόκα 6932 623566
Πέμπτη, 21 Μαΐου 2009
Και μαζί και μόνος… Ίδιος είναι ο πόνος…
Νεοφιλελεύθερη αντίληψη: Ο «ρυπαίνων πληρώνει» και ξεμπερδεύει…Κάθε φορά που έρχομαι σε επικοινωνία, μ’ ένα από τους λεγάμενους πράσινους φωστήρες της Ευρώπης, με πιάνει μαύρη απελπισία.
Αλήθεια δεν έχουν καλύτερους ή μας έρχεται η δευτεράντζα; Δεν υπάρχει πολιτικό και επικοινωνιακό κριτήριο, στην επιλογή των προσώπων ή νομίζουν ότι εδώ, στις εσχατιές του ευρωπαϊκού νότου, ακόμη είμαστε σε εποχή «μάου-μάου»;
Δηλαδή μας αραδιάζουν μια έκθεση ιδεών, για την ανάλυση του σημερινού παγκόσμιου προβλήματος της οικονομίας και ανεργίας, αρκεί να μονώσουμε τα σπίτια μας, να βάλουμε ΑΠΕ και να ψηφίσουμε οικολογικά;
* Αυτό το πρωτοποριακό, που ειπώθηκε, ότι η Ευρώπη δεν πάει καλά, γιατί δεν ψηφίζει τους «πράσινους», πώς φαίνεται;
* Ότι ο Ομπάμα είναι πιο προοδευτικός από τους ευρωπαίους ηγέτες, πώς ακούγεται;
* Ότι στην Ελλάδα έχετε περιβαλλοντικά προβλήματα, επειδή δεν έχετε καλή κυβέρνηση, πως εκλαμβάνεται;
* Ότι εμείς οι «οικολόγοι», είχαμε προβλέψει την παγκόσμια κρίση, αλλά δεν μας άκουγαν, πώς καταπίνεται;
Αυτά και άλλες «κορώνες», ακούστηκαν στη χθεσινή ημερίδα των Ο-Π, για την οικονομία και τις εναλλακτικές της προοπτικές, μέσα από το Green-Deal.
Μερικά ερωτήματα που ζητούν απάντηση.
Οι καπιταλιστικοί ρυθμοί ανάπτυξης της Ευρώπης, στις δεκαετίες του ’60, ’70, ’80, ήταν ανοδικοί.
Αποτέλεσμα αυτών, ήταν το υψηλό βιοτικό επίπεδο, που ειδικά στην δυτική Ευρώπη, έστειλε εκεί πολλούς μετανάστες, από άλλες περιοχές της Ευρώπης.
Η Ευρώπη, τότε ζούσε τον μήνα του μέλιτος. Τον καιρό εκείνο, μπουχτισμένοι από το καταναλωτικό μοντέλο ζωής, οι οικολόγοι, έβαλαν τη λογική της ηπιότερης ανάπτυξης, της αποκέντρωσης, της δικαιότερης κατανομής του πλούτου.
Απέναντι στην πυρηνική ενέργεια, που θεωρήθηκε το φετίχ της ενεργειακής αφθονίας, απέναντι στις μαζικές καλλιέργειες, η εναλλακτική σκέψη, πρότεινε το «λιγότερο, ποιοτικότερο, συμμετοχικό», πλαίσιο της κοινωνικής αντίληψης. Δηλαδή, επιδιώκουμε ν’ απολαύσουμε, αυτό που μας στερεί ο καπιταλισμός: Τον ελεύθερο χρόνο. Το κοινωνικό ευ ζην. Την αλληλεγγύη. Τ’ ανόθευτα και αμόλυντα τρόφιμα. Την οικονομική δικαιοσύνη.
Απέναντι στο ατομικό, προβάλλουμε το κοινωνικό. Απέναντι στο μέγεθος του πλούτου, ένα διαφορετικό αποκεντρωμένο κοινωνικό σύστημα.
Τότε οι οικολόγοι, εκλογικά ήταν μειοψηφία. Όμως το σπέρμα της σκέψης τους διάχυτο, μέσα στον κοινωνικό ιστό, έστω κι αν οι καλοπερασάκηδες πολίτες της Ευρώπης, τους θεωρούσαν «ούφο». Στην Ελλάδα, που ακόμη δεν είχε περάσει στην κλίμακα της υπέρτατης εντατικοποίησης της ζωής και της φύσης, τα οικολογικά μηνύματα, ήταν μικρής εμβέλειας. Άλλωστε, πολλοί από τους εναλλακτικούς της Ευρώπης, έρχονταν στην Ελλάδα για μεγάλες ή μικρές διακοπές (και παραμονές), γιατί ήταν (ακόμη) τότε, το διαφορετικό τοπίο, ο ηπιότερος τρόπος ζωής, μια όαση, μέσα στην καταναλωτική λαίλαπα που αναπτύσσονταν στη δυτική Ευρώπη. Σταδιακά, μέσα από την συνεχή κριτική, το οικολογικό κίνημα και κόμματα, ρίζωσαν στον ευρωπαϊκό χώρο, έστω κι αν δεν μεγαλούργησαν. Και πώς θα ήταν δυνατόν, όταν όλοι εκείνοι οι πρωτοπόροι, άνοιγαν νέους δρόμους σκέψεις, από την επιστήμη μέχρι την καθημερινότητα. Πήγαιναν αντίθετοι στο ρεύμα…
Στη συνέχεια τα πράγματα, άλλαξαν άρδην.
Η Ευρώπη κι η Ελλάδα, με τους ξέφρενους καταναλωτικούς ρυθμούς, έφτασε σήμερα στα οικονομικά, κοινωνικά και οικολογικά αδιέξοδα.
Ο κόσμος αναζητεί, να βρει την χαμένη του ευδαιμονία. Τον χαμένο καταναλωτισμό του. Η ανεργία κι η ανασφάλεια, είναι τα κυρίαρχα στοιχεία.
Μέσα λοιπόν σ’ αυτόν το χαμό, οι Πράσινοι της Ευρώπης, δεν απαντούν με την εναλλακτική αντίληψη του παρελθόντος, δηλαδή, την αποδόμηση του μοντέλου ανάπτυξης, αλλά βάζουν ποσοτικά-οικολογικά χαρακτηριστικά, για να συνεχίσει να υπάρχει η Ευρώπη, μ’ ένα υποθετικό πλούτο, που θα τον αποκτήσει ξανά, αρκεί να γίνει η παραγωγή οικολογικότερη. Για να σωθεί ο πλανήτης και η οικονομία.
Όμως ο βασικός παράγοντας, που καθορίζει τον πλούτο, την καλοπέραση, είναι η συσσώρευση αγαθών. Η Βρετανική Αυτοκρατορία κάποτε ήταν πάμπλουτη, γιατί άρμεγε, με την απέραντη αποικιοκρατία της, τον παγκόσμιο πλούτο. Η Αμερική στη συνέχεια εφάρμοσε παρόμοια χαρακτηριστικά. Η Ευρώπη της μεταπολεμικής ανάκαμψης, έπαιρνε φτηνά εργατικά χέρια και άφθονες πρώτες ύλες και τις μετέτρεπε σε προϊόντα εξαγώγιμα και καταναλωτικά.
Όλα αυτά όμως, τώρα με την παγκοσμιοποίηση των αγορών, τελείωσαν. Ο καπιταλισμός μετακινήθηκε στην Ασία και ο καταναλωτισμός απέκτησε άλλα χαρακτηριστικά. Δηλαδή το φτηνό κινέζικο προϊόν, υπάρχει στην δυτική
Ευρώπη, αλλά δεν υπάρχει ο πλούτος για να διακινηθεί. Οι πλούσιοι, με τις αγορές της Ασίας και την χρηματιστηριακή επέλαση του πετρελαίου και των ομολόγων, απόχτησαν περισσότερο πλούτο και οι Ευρωπαίοι πολίτες, άνεργοι ή με ένα εισόδημα που δεν ανταποκρίνεται στις σημερινές τιμές, γίνονται φτωχότεροι. Η δυτική Ευρώπη έχασε το εισοδηματικό της πλεονέκτημα και νέες καταστάσεις, μάζεψαν τις απαιτήσεις των πολιτών της.
Η επέκταση της καπιταλιστικής οικονομίας στην ανατολική Ευρώπη, άνοιξε διάπλατα, τις αγορές και τ’ αδιέξοδα. Η δημοκρατία δοκιμάζει την αντοχή της με την οικονομία. Στη Γαλλία π.χ. σημειώνουν: «Ένας Γάλλος εργαζόμενος, πληρώνεται σαν δυο Πολωνούς». Η Ευρώπη των ανοικτών οριζόντων στις κοινωνικές κατακτήσεις, της ομοσπονδιοποίησης, περνάει από το κόσκινο του οικονομικού εφικτού.
Παράλληλα, η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας, έφερε και τη διακίνηση των μεταναστών σε υψηλότατα όρια. Δηλαδή ο εργαζόμενος της Ευρώπης, δεν έχει μόνο ν’ αντιταχθεί στην έλλειψη εργασιών, αφού φύγανε πολλά εργοστάσια από τον τόπο του και καταρρέει το κοινωνικό σύστημα (που στηρίχτηκε στην παρελθούσα ευμάρεια), αλλά βρίσκει μπροστά του και τα 18 εκατ. νόμιμων μεταναστών, συν τα 7 εκατ. παράνομων και τις αρμαθιές των άλλων, που έρχονται, γιατί η εξαθλίωση δεν έχει τέλος.
Ο ρατσισμός, είναι η αμυντική και η χαώδης απάντηση, στο κοινωνικό και οικονομικό αδιέξοδο.
Όταν λοιπόν οι Πράσινοι υπόσχονται 5 εκατομ. θέσεις εργασίας, για να φύγουμε από την κρίση και παράλληλα προστασία των μεταναστών, σε μια Ευρώπη των 15 εκατομ. ανέργων και των 24 εκατομ. μεταναστών, ποιος απ’ όλους θα βολευτεί; Αυτός που δεν είναι χειρώνακτας, με το ζόρι θα πρέπει να γίνει; Οι νέες τεχνολογίες που τις πιπιλίζουν, πόσους μπορούν ν’ αποκαταστήσουν; Τι θα γίνει με τους νέους που φοιτούν, που αποφοιτούν και τους υπάρχοντες ανέργους επιστήμονες; Παράλληλα, μήπως έτσι εθίζεται και ο υποψήφιος μετανάστης; Που σκέφτεται, ότι στην Ευρώπη χρειάζονται εργατικά χέρια, άρα γιατί να μην δοκιμάσω να πάω εκεί;
Ποιος θα κλείσει το πιθάρι των Δαναΐδων; Δηλαδή, ποιος είναι εκείνος μέσα σ’ αυτή την υποσχόμενη ποσότητα, που θα επιζητήσει τα ποιοτικά οικολογικά χαρακτηριστικά στην κοινωνία; Όταν ο άλλος του λέει, ότι τα οικολογικά σας μέτρα, εμποδίζουν την ανάπτυξη, άρα τις θέσεις εργασίας, ποιος είναι εκείνος που θα πει: «Προτιμώ να χαθεί το εργοστάσιο και θα ζήσω, κάνοντας μονώσεις στα κτίρια»; Πόσοι άλλωστε μπορούν να πάνε να μονώσουν τα κτίρια; Με ποιό περιβαλλοντικό κόστος; Γιατί οι μονώσεις, προϋποθέτουν και χημική υποστήριξη. Ένας πολίτης απένταρος, που θα πάει, να κτυπήσει την πόρτα, να πάρει δάνειο, για να φτιάξει το σπίτι του; Το κράτος από τον απένταρο, τι είδους φόρους μπορεί να εισπράξει, για να τον καλύψει στη συνέχεια, με την επιδότηση, το κόστος των μονώσεων;
Η τράπεζα, πόσα προνομιακά δάνεια μπορεί να δώσει, αν δεν εξασφαλίσει κέρδος; Τον πλούτο της, από που θα τον μαζέψει; Το χρηματιστήριο, από ποιανού τις αποταμιεύσεις κι επενδύσεις, θ’ αναθερμανθεί;
Αυτά και πολλά άλλα, είναι που κάνουν δυστυχώς το οικολογικό κίνημα, να πέφτει διαρκώς, γιατί δεν δίνει πειστικές απαντήσεις. Αυτές λοιπόν τις απαντήσεις ζητάμε να μάθουμε από τους φωστήρες της Ευρώπης κι όχι ότι φταίει ο Μπαρόζο, γιατί δεν μοιάζει στον Ομπάμα!
Έρχεται λοιπόν ο εκσυγχρονιστής καπιταλιστής (βλέπε ΠΑΣΟΚ) και υπόσχεται φρούδες εργασίες. Βάζει μάλιστα και λίγο οικολογικό παντεσπάνι (για πράσινη ανάπτυξη) και κερδίζει την παρτίδα.
Και μια παρατήρηση στον κύριο Δουλκερίδη, τον Πράσινο του Βελγίου, που έχει διαπιστώσει, ότι στην Ελλάδα έχουμε περιβαλλοντικά προβλήματα, γιατί δεν έχουμε καλή κυβέρνηση.
(Αυτό νομίζω, μόνο ο Γιωργάκης θα το έλεγε από το μπαλκόνι).
Τα περιβαλλοντικά προβλήματα δημιουργούνται όχι από την κυβέρνηση, αλλά από το «χύμα καπιταλιστικό», ανεξέλεγκτο τρόπο ανάπτυξης.
Γιατί τα μολυσμένα γουρούνια στο Βέλγιο, τα άρρωστα κοτόπουλα, η νόσος των τρελών αγελάδων, επειδή η κατανάλωση, ζητούσε περισσότερες ποσότητες, για να καλύψει την λαιμαργία των καλοπερασάκηδων πολιτών, ξέχασε να ρωτήσει την κυβέρνηση των Βρυξελλών (που τόσο την εμπιστεύεται ο κύριος Δουλκερίδης), αν τα ορυκτέλαια και η άλλη σαβούρα, είναι κατάλληλα για να ταΐζουν τα εκεί ζωντανά.
Μιχάλης Μιχελής
Υστερόγραφο: Μου άρεσε η δικαιολογία που έδωσε: «Μετά το διατροφικό σκάνδαλο οι Οικολόγοι του Βελγίου, βγήκαν κερδισμένοι. Πήραν 20%». Δηλαδή συνειρμικά φτάνουμε στο συμπέρασμα: ότι οι οικολόγοι ανεβαίνουν με την καταστροφή του περιβάλλοντος. Άρα όταν η Μπακογιάννη έλεγε για τις φωτιές στην Πελοπόννησο, περί «ασύμμετρων απειλών», μετά τη σημερινή αύξηση των Ο-Π, μήπως χρησιμοποιήσει κι αυτό για δικαιολογία;
Ώρε, βρεγμένη σανίδα που θέλουμε…
Τρίτο κόμμα οι Οικολογοι Πράσινοι!
Σύμφωνα με νέα δημοσκόπηση της Metron Analysis για λογαριασμό της εκπομπής «Αποδείξεις» στον ΑΝΤ1 προβάδισμα 4% έχει το ΠΑΣΟΚ το οποίο συγκεντρώνει 29% έναντι 25% της ΝΔ. Την τρίτη θέση καταλαμβάνουν οι Οικολόγοι-Πράσινοι με 6,9% και ακολουθούν το ΚΚΕ με 6,1%, ο ΣΥΡΙΖΑ με 4,9%, ο ΛΑΟΣ με 4,7% και η Δράση με 1,5%.
read more “Τρίτο κόμμα οι Οικολογοι Πράσινοι!”
Τρίτη, 19 Μαΐου 2009
Διαμαρτυρία κατά της κακοποίησης ζώων
Οι ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ καταγγέλλουν την αδιαφορία και απαξίωση της πολιτείας ως προς το σοβαρό θέμα της κακοποίησης των ζώων τα οποία καθημερινά πεθαίνουν σε όλη τη χώρα από δηλητηριάσεις, ξυλοδαρμό, βασανισμό, εγκατάλειψη, κλπ.
Συμμετέχουμε στην πανελλαδική εκδήλωση διαμαρτυρίας που θα πραγματοποιηθεί έξω από το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, Αχαρνών 2, την Τετάρτη 20 Μαΐου 2009 και ώρα 10:00 το πρωί. Σκοπός της εκδήλωσης είναι η ενημέρωση της κοινής γνώμης για το θέμα της κακοποίησης των ζώων που δεν χαρακτηρίζεται από μεμονωμένα περιστατικά αλλά αποτελεί πάγια κατάσταση στη χώρα μας.
Στηρίζουμε τις προσπάθειες των φιλοζωικών οργανώσεων σχετικά με:
• Τη βελτίωση της νομοθεσίας για την προστασία των ζώων και τη λήψη άμεσων μέτρων για την ευζωία τους
• Την αύξηση των ποινών και προστίμων όσων κακοποιούν ζώα
• Τη λειτουργία ελεγκτικού μηχανισμού για την εφαρμογή της σχετικής νομοθεσίας
• Την απαγόρευση πώλησης ζώων συντροφιάς από καταστήματα και τον αυστηρό έλεγχο των εκτροφέων
• Την προώθηση των υιοθεσιών αδέσποτων ζώων
• Τη λήψη μέτρων για την ενημέρωση και ευαισθητοποίηση των πολιτών της χώρας, με ειδική αναφορά στις νεαρές ηλικίες για τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών ως προς τη συμπεριφορά τους απέναντι στα ζώα
• Την αυστηρή τήρηση των κανονισμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσον αφορά τις συνθήκες διαβίωσης, τη μεταφορά και τους σταθμούς ξεκούρασης των παραγωγικών ζώων
• Την ανάδειξη του κυνηγιού ως ψυχαγωγικής δραστηριότητας με καταστροφικές συνέπειες στη φύση και στα ζώα
• Την ανάγκη άμεσης νομοθετικής ρύθμισης για την απαγόρευση των τσίρκο με ζώα στη χώρα μας
Οι ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ ζητούν από το αρμόδιο υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων και την πολιτεία γενικότερα να προωθήσει τις σχετικές νομοθετικές ρυθμίσεις που θα οδηγήσουν στην αποτελεσματική προστασία όλων των ζώων και θα προάγουν το σεβασμό απέναντι στη φύση και στα ζώα.
Ας μη ξεχνάμε ότι ο πολιτισμός μας κρίνεται και από τη συμπεριφορά μας απέναντι στα ζώα.
Η Εκτελεστική Γραμματεία
Για περισσότερες πληροφορίες: Όλγα Κήκου 6972004963
Θεματική Ομάδα για τα Δικαιώματα των Ζώων
Δευτέρα, 18 Μαΐου 2009
Κυριακή, 17 Μαΐου 2009
ΠΥΡΗΝΙΚΑ ΜΕ ΠΡΑΣΙΝΗ ΠΡΟΒΙΑ;
Στο γνωστό παραμύθι είναι ο λύκος που μεταμφιέζεται με δέρμα προβάτου (προβιά) για να πλησιάσει στο κοπάδι και να το καταβροχθίσει. Συνδέεται δε το γνωστό παραμύθι με την λαϊκή παροιμία «Ο λύκος κι αν εγέρασε …». Κάπως έτσι συμβαίνει εσχάτως και με το πυρηνικό λόμπι που προσπαθεί να εμφανιστεί ως «πράσινη» ενέργεια την πυρηνική, ποντάροντας στο ότι ο κόσμος θα έχει ξεχάσει το τραγικό ατύχημα στο Τσέρνομπιλ που διέσπειρε ραδιενέργεια στο μισό πλανήτη.Πρόσφατο χτύπημα, δημοσίευμα με τίτλο «Η πυρηνική ενέργεια μπορεί να δώσει «πράσινη» λύση» στο «Πρώτο Θέμα» της Κυριακής 10 Μαΐου 2009. Αναφέρεται σε δηλώσεις του καθηγητή Περιβαλλοντικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Ανδρέα Παπανδρέου, γιου του πρώην πρωθυπουργού και αδελφού του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης Γ. Παπανδρέου. Ο Ανδρέας Παπανδρέου ο νεότερος είναι πρόεδρος του Διεθνούς Ινστιτούτου για τις Κλιματικές Αλλαγές και την Ενεργειακή Ασφάλεια.
Αναφέρει λοιπόν απαντώντας σε σχετική ερώτηση:
«Η ουσία πάντως είναι πως αν φιλοδοξούμε να πετύχουμε τους στόχους μείωσης αερίων του θερμοκηπίου που ζητάνε οι επιστήμονες, θα πρέπει να γίνει άμεσα δραματική αύξηση χρήσης ανανεώσιμων πηγών ενέργειας παγκοσμίως. Είναι πολύ πιθανό να χρειαστούμε και τεχνολογίες συλλογής και αποθήκευσης άνθρακα και ενδεχομένως και πυρηνική ενέργεια. Καμία μορφή ενέργειας από μόνη της δε θα μπορέσει να αποτρέψει την κλιματική αλλαγή. Σαφώς η πυρηνική ενέργεια δεν είναι η μοναδική πράσινη ενέργεια, αναμφίβολα όμως είναι μια μορφή ενέργειας που ενδέχεται να έχει κάποιο ρόλο στον αιώνα της απανθράκωσης για κάποιες χώρες. Το βέβαιο είναι πως δεν έχουμε το περιθώριο να μη συζητάμε σοβαρά όλους τους ενδεχόμενους τρόπους αντιμετώπισης της περιβαλλοντικής κρίσης. Κατά την άποψή μου υπάρχουν ακόμα σημαντικά θέματα, ειδικά με τη διαχείριση των πυρηνικών αποβλήτων που πρέπει να λύσει η τεχνολογία, και στην Ελλάδα έχουμε πολλές άλλες πιο καθαρές επιλογές πριν οδηγηθούμε στη συζήτηση του εάν πρέπει να σκεφτούμε και την πυρηνική ενέργεια».
Συμπέρασμα πρώτο: Ο καθηγητής Περιβαλλοντικής Οικονομίας κ. Α. Παπανδρέου θεωρεί την πυρηνική ενέργεια «πράσινη»!
Συμπέρασμα δεύτερο: Ενδεχομένως να τη χρειαστούμε!
Συμπέρασμα τρίτο: Η πυρηνική ενέργεια «είναι μια μορφή ενέργειας που ενδέχεται να έχει κάποιο ρόλο στον αιώνα της απανθράκωσης για κάποιες χώρες».
Συμπέρασμα τέταρτο: Υπάρχει πρόβλημα με τα πυρηνικά απόβλητα που μπορεί να το λύσει η τεχνολογία.
Συμπέρασμα πέμπτο: «Στην Ελλάδα έχουμε πολλές άλλες πιο καθαρές επιλογές πριν οδηγηθούμε στη συζήτηση του εάν πρέπει να σκεφτούμε και την πυρηνική ενέργεια»
Η πρώτη απλή παρατήρηση είναι πώς μπορεί να είναι μια μορφή ενέργειας «πράσινη», εάν δεν είναι καθαρή (ότι δεν είναι καθαρή το παραδέχεται κι ο ίδιος ο καθηγητής).
Η δεύτερη παρατήρηση είναι ότι όντως, «η πυρηνική ενέργεια ενδέχεται να παίξει κάποιο ρόλο στον αιώνα της απανθράκωσης για κάποιες χώρες», ακριβώς όπως έπαιξε ρόλο στην κυριολεκτική απανθράκωση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι. Δεν γνωρίζουμε ποια ακριβώς είναι η σχέση του κ. καθηγητή με την ελληνική γλώσσα, αλλά στη συγκεκριμένη φράση ισχύει το «λανθάνουσα γλώσσα αληθείας λέγει»: Η έξοδος από την οικονομία του άνθρακα για κάποιες χώρες μπορεί να τις οδηγήσει στην επιλογή της πυρηνικής ενέργειας με τις πιθανότητες ατυχήματος, τρομοκρατικής επίθεσης στο πυρηνικό εργοστάσιο, διάδοσης των πυρηνικών όπλων (γι’ αυτό άλλωστε αντιδρούν οι ΗΠΑ στην απόκτηση πυρηνικών εργοστασίων από το Ιράν, επειδή ακριβώς η «ειρηνική» χρήση της πυρηνικής ενέργειας συνδέεται στενά με την πολεμική χρήση).
Η σπουδή να εντάξουν την πυρηνική ενέργεια ανάμεσα στις «πράσινες» μορφές, είναι ακριβώς για να προετοιμάσουν το κλίμα, ότι, αν χρειαστεί, θα πρέπει να δούμε κι αυτή τη λύση κι αφού η τεχνολογία προοδεύει κλπ (γι’ αυτό άλλωστε και στο πρόσφατο συνέδριο που οργάνωσε το Διεθνές Ινστιτούτο για τις Κλιματικές Αλλαγές στην Αθήνα, ανάμεσα στους ομιλητές ήταν και στέλεχος της Διεθνούς Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας)..
Προσπαθούν δηλαδή να φορέσουν πράσινη προβιά στα πυρηνικά και να προετοιμάσουν το έδαφος για την αποδοχή τους. Και πρέπει όλοι να αναρωτηθούμε πόσο αξιόπιστες είναι οι δηλώσεις περί μη δημιουργίας πυρηνικού εργοστασίου στην Ελλάδα από την κυβέρνηση και την αξιωματική αντιπολίτευση, όταν στελέχη και των μεν και των δε δηλώνουν ανοιχτά την υποστήριξή τους στα πυρηνικά, όταν και οι μεν και οι δε ευθύνονται για την τρομακτική εξάρτηση της χώρας μας από το εισαγόμενο και ρυπογόνο πετρέλαιο, αλλά και για την εισαγωγή πυρηνικής ενέργειας από τη Βουλγαρία, δίνοντας «φιλί ζωής» στα πυρηνικά της γειτονικής χώρας; Τι μας κάνει να πιστεύουμε ότι τώρα άλλαξαν και θα πάψουν να θάβουν τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας; Οι δηλώσεις τους και μόνο;
Επειδή όμως όπως έλεγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι «έπεα πτερόεντα», τα λόγια έχουν φτερά νεοελληνιστί, καλό θα είναι να τους στέιλουμε το μήνυμα και στις ευρωεκλογές, να προτιμήσουμε το αυθεντικό, τους Οικολόγους Πράσινους, που αποδεικνύουν καθημερινά ότι εννοούν πως δε θέλουν πυρηνικά, μεταλλαγμένα, χημικά στη γεωργία, καταστροφή των ελεύθερων χώρων και των δασών, την τσιμεντοποίηση των ακτών.
Φώτης Ποντικάκης
Συντονιστής των Οικολόγων Πράσινων Χανίων.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)